Gisteren kwam er na 169 voorstellingen een einde aan de Nederlandse tour van Hair. De flower-power musical, geproduceerd door Stage Entertainment, sloot met een geëmotioneerde cast een bijzondere periode af. Hoewel de zalen niet overal vol zaten, bleek de musical toch ook een schare, veelal jonge fans te kennen, terwijl voor veel oudere bezoekers de voorstelling een nostalgische betekenis had. De thuisblijvers hadden spreekwoordelijk ongelijk, want voorstelling na voorstelling reageerde het publiek enthousiast op de boodschap van liefde en vrede.
Hair bleek achteraf juist dit seizoen een grote relevantie te hebben; de reacties van cast en publiek werden na de Amerikaanse presidentsverkiezingen sterker, emotioneler, alsof men steun zocht een tijd waarin onzekerheid en onrust toenam; de Hair-gemeenschap vormde hun eigen “tribe”. We waren al onder de indruk van de voorstelling vanaf de eerste try-out, maar naarmate we meer voorstellingen bezocht hadden (waarvan een aardige collectie foto’s te vinden is op onze Facebook-pagina) ging Hair steeds meer onder de huid zitten. Des te onbegrijpelijker was de magere oogst voor Hair tijdens de Musical Awards (nominatie Jeffrey Italiaander voor Aanstromend Talent), waar wij naast hoofdrolspeler William Spaaij en een aantal bijrollen zeker ook een nominatie hadden voorzien voor de kostuums, door The People of the Labyrinths. Ook de choreografie door Stanley Burleson was opvallend sterk, evenals de bewerking van het script door Dick van den Heuvel en de regie van Carline Brouwer. Daarnaast was het ensemble dermate sterk dat een speciale prijs voor Beste Ensemble had kunnen worden uitgereikt.
Albert Verlinde verdient een compliment voor het lef om Hair te programmeren en daarvoor niet de gemakkelijke weg te kiezen. In de uitvoering van dit seizoen was Hair een pareltje, waar een uiterst vermakelijke show, perfect uitgevoerd, ook de thematiek uitstekend liet overkomen. Hair was een musical om van te houden – en dat deden we zeker!
Frank