Een column in The New York Times, over het musical-potentieel van the Disney animatie-film Beauty and the Beast, schijnt de inspiratie te zijn geweest voor de ontwikkeling van de gelijknamige Broadway-musical, die in 1994 in première ging. Het was de eerste musical die Disney produceerde en dankzij het succes daarvan werd Disney Theatrical Productions opgericht, dat niet lang daarna de meest succesvolle musical aller tijden, The Lion King, zou voortbrengen. Een miljardenbedrijf was ontstaan.
In 2005 bracht Joop van den Ende de musical in Nederland; in samenwerking met Disney werd een geheel nieuwe versie gemaakt, met nieuwe decors en kostuums. Een primeur was ook de eerste blonde Belle ter wereld, Chantal Janzen. De voorstelling ging in oktober 2005 in première in Koninklijk Theater Carré, een jaar later werd het de vaste productie in het Scheveningse Circustheater, waar bijna 5 maanden later op 13 januari 2007 de laatste voorstelling werd gespeeld.
Nu, bijna 9 jaar later, is Beauty and the Beast opnieuw neergestreken in het Circustheater. Oorspronkelijk werd het aangekondigd als reizende productie, waarvoor de kaartverkoop zelfs al was geopend. Echter, afgelopen zomer werd de beslissing genomen dat Beauty and the Beast, naar verluidt omdat de productie “te groot was om mee te reizen” en de grandeur van het Circustheater dit beter tot zijn recht zou brengen.
Edwin Jonker ontroert in zijn spel en zang en is zowel als prins alsook als Beest de perfecte keuze.
Weinig verhalen zijn zo bekend als Beauty and the Beast; een jonge ijdele prins (Edwin Jonker) wijst een oude bedelaarsvrouw, die in ruil voor een roos een nacht onderdak zoekt, arrogant de deur. De vrouw waarschuwt hem niet op het uiterlijk af te gaan en dat ware schoonheid van binnen zit. Hij volhardt in zijn oordeel, waarop de vrouw in een beeldschone fee verandert en de prins betovert in een afschuwelijk beest. Zijn hofhouding wordt veranderd in huishoudelijke objecten. Pas als het Beest in staat is om een meisje lief te hebben en zij ook op haar beurt van hem houdt, zal de betovering verbroken worden. Als voor die tijd het laatste blad van de roos gevallen is, zal de betovering voorgoed blijven bestaan. Jaren later komt de uitvindersdochter Belle (Anouk Maas) per toeval in het kasteel terecht. Ze moet niets hebben van de jager Gaston (Freek Bartels), die haar ten huwelijk heeft gevraagd. Ze maakt kennis met de betoverde hofhouding , waaronder kandelaar Lumière (Tony Neef) en ook met het Beest. Langzaam ontdooit het Beest en begint gevoelens voor haar te krijgen. Hun liefde moet niet alleen beklonken worden voordat het laatste rozenblad valt, ook is Gaston met een groep medestanders naar het kasteel gekomen om het Beest te doden.
Hoofdrolspelers Anouk Maas en Freek Bartels hebben de ondankbare rol om in de voetsporen van Chantal Janzen en René van Kooten te treden; ze slagen er echter allebei volkomen in om hun rol op geheel eigen wijze in te vullen, zonder te vervallen in imitaties. Anouk is een beeldige Belle, die het eigenzinnige en zonderlinge meisje prachtig uitbeeldt. Vocaal moet ze wel wat op haar tenen lopen, maar de combinatie van de frèle Anouk met de imposante Edwin Jonker als Beest is uitstekend. Edwin laat ijzersterk zien hoe het Beest langzaam ontdooit en gevoelens voor Belle begint te krijgen; zijn warme, krachtige stem komt hem daarbij heel goed van pas. Hij ontroert in zijn spel en zang en is zowel als prins alsook als Beest de perfecte keuze. Freek is een heerlijke over-the-top cartooneske Gaston; megalomaan en über-ijdel. Vocaal komt hij eindelijke weer eens tot zijn recht en in zijn spel klikt het goed met Jorge Verkroost, die wederom de rol van Lefou speelt. Samen vormen ze regelmatig een komisch duo dat de lach aan hun (in Freek’s geval voorgevormde) kont heeft hangen. Tony Neef geeft ook zijn eigen invulling aan de rol van Lumière; door het voorgeschreven Franse accent doet hij al wel snel denken aan voorganger Carlo Boszhard, maar dat is onvermijdelijk. Het gebruik van de vlam aan zijn kandelaars-armen lijkt niet altijd even goed te werken en leidt daarom soms wat af.
Het decor is prachtig evenals de kostuums; er is te zien dat daar niet echt op is bespaard. Toch kan niet aan de indruk worden ontkomen dat deze productie, ook in haar huidige omvang, prima langs de grote Nederlandse theaters had kunnen reizen. Dat is dan ook meteen het grootste bezwaar aan deze productie; veel mensen zouden deze voorstelling graag in hun eigen regio hebben bezocht en de vraag is, of zij allemaal naar Scheveningen zullen afreizen. Als tour zou het mogelijk net als Grease op dit moment erg succesvol kunnen zijn, wat als vaste productie in Scheveningen te betwijfelen valt. Niettemin maakt Beauty and the Beast een reis naar Scheveningen zeker waard.
Frank
Meer info en kaarten: www.stage-entertainment.nl
[yframe url=’https://www.youtube.com/watch?v=Qh_aYb0-GgY’]