Na het mild ontvangen Cupcakes for Christmas komt I&L Theaterproducties dit jaar met de opvolger Christmas in the Air. De verwachtingen waren bescheiden, maar toch hoop je op een stap voorwaarts. Dat stapje is er, maar alleen in de zang. In vrijwel alle andere opzichten zet Christmas in the Air helaas een stap terug: het verhaal sleept, de humor mist scherpte en de kerstsfeer is opvallend schaars.
Het verhaal draait om de Christmas C’s, een voormalige meidengroep, die door een onverwachte gebeurtenis weer wordt samengebracht. Alle ingrediënten voor een feel-good kerstmusical zijn aanwezig, maar de opbouw hapert. De voorstelling komt maar niet op gang: scènes rekken zich, ontwikkelingen worden uitgesteld en de toon schommelt tussen hysterisch en houterig. In een eenakter is ritme cruciaal; hier lijkt de voorstelling voortdurend tegen zichzelf in te werken.
De hoofdrollen worden gedragen door Joanne Telesford, Maaike Widdershoven en Joke de Kruijf. Vocaal staan ze als een huis: warm, trefzeker en rijk aan kleur. Ze zingen hun partijen met overtuiging en gemak, en wie puur voor de muziek komt, wordt zeker beloond. Maar hoe mooi hun stemmen ook klinken, ze kunnen niet verhullen dat de rest van de voorstelling aanzienlijk minder sterk is.
Winston Post speelt afwisselend een manager/echtgenoot, een ex-echtgenoot en een piloot/minnaar. Dat is soms nog wel charmant, maar meestal te karikaturaal, en soms lijkt hij gevangen in typetjes die nooit volledig tot leven komen. Britt Scholte vertolkt eveneens meerdere personages: manager, personal assistant en dochter. Ze schakelt energiek tussen de rollen, maar de toon treft niet altijd de juiste balans. Waar ze het ene moment fris en levendig speelt, slaat ze het andere door in overacting.
De humor in de voorstelling treft zelden doel. De condoomscène bij de verzoening van een gescheiden echtpaar is hiervan het beste voorbeeld: het is platvloers en geforceerd. Het meest misplaatste moment is echter de scène waarin Telesford, Widdershoven en De Kruijf fragmenten brengen uit musicals waarin zij eerder speelden, respectievelijk The Phantom of the Opera, The Sound of Music en The Lion King. Het komt uit het niets, voelt bij de haren bijgesleept en dient vooral als goedkoop herkenningsmoment, terwijl het verhaal er geen enkel baat bij heeft.
Het minimalistische decor biedt nauwelijks sfeer. De enige daadwerkelijke verwijzing naar kerst is een kerstboom die af en toe wordt binnengereden. Geen warmte of winterse illusie; een opvallend karige keuze voor een kerstmusical die juist op sfeer drijft. De kostuumkeuze is af en toe wat vreemd; bij een optreden van de meidengroep in de Ziggo Dome verwacht je dat ze hun crossbody damestassen in de kleedkamer laten. Ook de interne tijdslijn laat steken vallen. Een nieuwjaars-single staat vier weken later al op nummer 1 en is een vaste waarde in een radioprogramma dat zich inhoudelijk in december lijkt af te spelen. Het schuurt en haalt je als kijker ongewild uit de beleving.
Christmas in the Air beschikt over drie uitstekend zingende hoofdrolspeelsters, die elke song moeiteloos brengen. Maar het trage tempo, de misplaatste humor, de kale vormgeving, de onlogische verhaallijnen en de wisselend geslaagde bijrollen van Winston Post en Britt Scholte zorgen ervoor dat de voorstelling nooit echt tot leven komt.
Het probleem zit niet in het voorspelbare einde (dat hoort bij het genre) maar in de lange, moeizame weg ernaartoe. Een kerstmusical die schittert in zang, maar dof blijft in alles daarbuiten.
Frank
Christmas in the Air speelt tot en met 4 januari in Nederlandse theaters. Meer informatie en tickets: www.il-entertainment.nl/christmasintheair