Over naamsbekendheid heeft Grease niet te klagen. Niet alleen omdat de musical vandaag voor de derde keer in Nederland in première ging (in 1997 door Stardust en 2006 door V&V Entertainment), maar vooral ook vanwege de iconische film uit 1978, met John Travolta en Olivia Newton-John in de hoofdrollen. De muziek uit die film wordt door hele volksstammen nog probleemloos meegezongen, zelfs als je vér na de oorspronkelijke release geboren bent. Toch lag de oorsprong van Grease niet in de bioscoop, noch op Broadway; de oer-uitvoering van Grease werd in 1971 voor het eerst in Chicago op de planken gebracht, al was die uitvoering meer doordrenkt met obsceniteiten en seks. Die scherpe kantjes zijn er in de latere producties wel afgehaald, maar Grease bleef het publiek boeien. Bijna 3400 voorstellingen achter elkaar op Broadway (een absoluut record destijds) en ook zeer succesvol op West-End. Veel grote acteurs en actrices speelden vroeg in hun loopbaan in Grease, zoals Richard Gere, Patrick Swayze (beiden Danny in London), Tracey Ullman, maar ook onze eigen Pia Douwes, die Rizzo speelde in Wenen in 1994/1995.
Er zitten fikse verschillen tussen de film en de musical, maar het verhaal blijft dat van Danny en Sandy, die voorafgaand aan hun laatste High School jaar een zomerliefde beleven. Samen met de T-Birds (Kenickie, Sonny, Doody en Roger), de Pink Ladies (Rizzo, Frenchy, Jan en Marty), nerd Eugene en de overijverige cheerleader Patty beleven ze hun laatste jaar.
Albert Verlinde durfde het 10 jaar geleden aan om de (destijds) niet-musicalacteur Jim Bakkum de hoofdrol te gunnen, hetgeen laatstgenoemde in de jaren daarna een stroom aan mooie rollen in grote producties opleverde. Ook nu, onder de vlag van Stage Entertainment Nederland, maakt Albert de gedurfde keuze voor de outsider Tim Douwsma als Danny. Daarnaast krijgt Vajèn van de Bosch haar eerste volwassen rol, na een indrukwekkende reeks kinderrollen in The Sound of Music, Joseph, Mary Poppins, Droomvlucht, Shrek, Klaas Vaak en wederom The Sound of Music. Tim is vocaal uitstekend en hij heeft de juiste uitstraling voor de rol als hartenbreker en gang-leader. Zijn danskwaliteiten blijven daar echter wel flink bij achter, al wordt dat deels verdoezeld door een aangepaste choreografie. Toch steekt het schril af als hij naast een topdanser als Tommie Christiaan (Kenickie), maar ook Joey Ferre (Sonny) en Martijn Vogel (Doody) de indruk moet wekken een danswedstrijd te winnen. Vajèn moet als actrice feitelijk dezelfde transitie doormaken als haar personage Sandy, van schoolmeisje naar vamp. Als schoolmeisje doet ze dat voortreffelijk, maar voor de sexy vamp is ze eigenlijk nog te jong. Tommie Christiaan is een gedroomde Kenickie, stoer, rebels en een ijzersterke danser en vocalist. Joey Ferre is helemaal op zijn plek met een erg grappige vertolking van de oversekste Sonny en Martijn Vogel bewijst dat het geen toeval is dat hij al jarenlang steevast sterk presteert met belangrijke rollen in grote producties. De T-Birds worden gecompleteerd door de goed spelende en zingende Thijs Snoek. De Pink Ladies worden vertolkt door Annefleur van den Berg (Rizzo), Eva ten Hoor (Jan), Joke van Robbroeck (Frenchy) en Renee de Gruijl (Marty). Vocaal is het allemaal prima in orde, maar in hun spel lijkt het voorgeschreven meidengegil toch dwars te zitten, al was dat bijvoorbeeld in de film niet anders.
Tommie Christiaan is een gedroomde Kenickie, stoer, rebels en een ijzersterke danser en vocalist.
Naast de T-Birds en de Pink Ladies mogen ook René van Kooten (Vince Fontaine / Coach / Teen Angel) en Jip Bartels (Eugene) niet onvermeld blijven. Ze bewijzen eens te meer dat er geen kleine rollen bestaan, alleen kleine acteurs. Van René mag je dat verwachten, maar Jip Bartels (inderdaad, familie van) laat zien over een uitzonderlijke komische timing te beschikken (met verdiende open doekjes tot gevolg) en ook in de grote ensemblenummers draait hij probleemloos mee. Sanne Schlette zet haar personage Patty lekker dik aan en Mylène D’Anjou is helemaal op haar plaats als Miss Lynch, al mag haar openingsscène van de tweede akte flink ingekort worden.
De musical is geheel vertaald naar het Nederlands, inclusief de overbekende songs. Wellicht enkele jaren geleden een vanzelfsprekendheid, maar sinds We Will Rock You en Jersey Boys is duidelijk dat het handhaven van oorspronkelijke, Engelstalige nummers niets af doet aan het kunnen volgen van het verhaal, terwijl het publiek de overbekende nummers veel meer waardeert dan in de soms wringende vertalingen. Het feestje in de zaal zou er niet minder op geworden zijn, integendeel. Die herkenbaarheid wordt ook aangetast door in de choreografie van “Greased Lightining” het typerende “wijzen en pompen” er uit te halen. Die beweging is zo iconisch geworden, die had er in moeten blijven.
Niemand gaat naar een voorstelling zo bekend als Grease zonder verwachtingen vooraf. Die verwachtingen zullen weliswaar niet altijd geheel ingelost worden, maar Grease blijft hoe dan ook een vet goed feestje. Een “veilige keuze” misschien van Stage Entertainment Nederland, maar om eens in de zoveel jaar een productie terug te brengen waar het publiek van smult is geen schande. Het is goed voor het bedrijf en het publiek krijgt waar voor hun geld.
Frank
Grease speelt tot april 2016 in theaters in heel Nederland. Meer informatie en kaarten: www.stage-entertainment.nl, of op de sites van de theaters.
Reportage van de première, inclusief reacties van cast, creatives en bezoekers:
[yframe url=’https://www.youtube.com/watch?v=YRGrzT2zJIQ’]
