Gisterenavond ging in de stadsschouwburg in Utrecht de musical You’re the Top in première. Na het succes van 1995 met Willem Nijholt in de hoofdrol, weet American Songbook ook 22 jaar later weer een krachtige remake neer te zetten. Dit keer met Paul Groot als Cole Porter. Aangezien de producent dit jaar zijn 30 jarig jubileum viert, zou je met deze musical al kunnen spreken van een kers op de taart!
De zaallichten doven, de spots gaan aan. Op het podium zit Cole Porter in een stoel. Hij wordt verzorgd door zijn butler Bobby. Die avond zal er namelijk een feestje plaatsvinden bij hem thuis en dan moet hij er wel tiptop uitzien. Helaas moet Bobby hem al gauw mededelen dat iedereen heeft afgezegd. Cole zijn roem heeft hem vereenzaamd, iets wat hij juist al die drukke jaren heeft proberen te voorkomen. Na zijn ongeluk waarbij hij beide benen verbrijzelde, hoefde hij geen medelijden en had hij volgens zichzelf niemand nodig om hem de helpende hand te bieden.
De musical You’re the Top vertelt het levensverhaal van songwriter Cole Porter. Met aan de ene kant zijn geheime leven dat hij leidde door zijn homoseksuele geaardheid en daartegenover de songwriter Cole Porter die grote hit na grote hit schreef en getrouwd was met Linda Porter, om zijn seksuele geaardheid enigszins te kunnen verbloemen. Zijn turbulente leven bestond uit vele (mannelijke) feestjes, seks, drugs, mannelijke liefdes, liedjes en daarmee zijn ongekende succes! Maar daarmee kwam ook de enorme eenzaamheid; aangezien hij niet bij zijn grote liefde Boris kon zijn, Linda op een gegeven moment overlijdt en hij door zijn ongeluk (het niet meer kunnen werken) zo’n nukkige man werd dat hij alleen achterbleef met zijn benen, genaamd Josephine en Geraldine.
In deze remake zitten stuk voor stuk uitstekende acteurs en actrices. Om te beginnen met Paul Groot, die de rol van Cole Porter speelt. Wat een groot acteur, die met zijn jarenlange theater ervaring wel weet hoe je je moet verweven met een rol. Vanaf het moment dat het licht aangaat en weer dooft ademt/ leeft hij het leven van Cole. Iedere spelscène van hem is stuk voor stuk een verademing om naar te kijken en helemaal met de combinatie van zang. Met iedere noot/ song van Cole weet hij je keer op keer te raken. Door zijn performances heb je echt het idee dat je naar Cole himself zit te kijken en hierdoor leef je met iedere emotie mee. Van iedere hunkering tot grap tot de pijn die hij leed; alles weet je keer op keer te raken. Een op het lijf geschreven rol dus.
Marjolein Keuning, weet een zeer overtuigende Linda Porter neer te zetten. Ook zij neemt je van het begin tot eind mee met de emotionele rollercoaster van haar personage. Van de leuke glamour momenten tot de eenzame momenten in een torenkamer in New York; waar ze “Down in The Depths” zingt. Bij dit nummer is het lastig om je tranen te bedwingen! Haar eenzame bestaan binnen het glamourleven van Cole laat wel zien dat zij alles voor hem overhad, zodat hij succesvol kon zijn. Met haar zuivere zangstem en ijzersterke acteerskills is ook zij een grote aanwinst voor deze productie.
Marcel Jonker speelt de rol van Monty Woolley, de beste vriend in het leven van Cole Porter. Hij zorgde als o.a. bekend filmacteur mede voor het succes van Cole. Ook Marcel zet een zeer geloofwaardig personage Monty neer. Allereerst door zijn grote bereik in nummers en daarnaast zijn performances. Marcel heeft een geweldige mimiek die hij in deze show maar wat graag aan ons laten zien. Van een grote glimlach tot alleen maar een serieus gezicht. Bij alles zit je met open mond van hem te genieten. Helemaal als hij gaat zingen, want wat een talent heeft die man. Ook een zeer goede toevoeging voor de cast dus.
Jochem Smit is als aanstormend acteur te zien als butler Bobby en Perry Dossett speelt in deze remake opnieuw de rol van Sydney (de enige zwarte man in het leven van Cole). Jochem zet allereerst een zeer overtuigende butler neer, doormiddel van zijn geloofwaardige spel. Als beginnend acteur doet hij zeker niet onder aan de rest. Verder bezit hij over een mooie zangstem. Hij wist je namelijk direct kippenvel te bezorgen bij zijn solonummer “So in Love”. Perry Dossett, die voor de tweede keer Sydney speelt, zegt dat hij hem geleefder kan spelen door eigen ervaringen in het leven. Nog steeds zijn er namelijk mensen als Cole Porter die zwarte mensen als minderwaardig zien en ze bijvoorbeeld alleen maar inhuren tegen geld, -in Cole’s geval voor seks-. Perry speelt Sydney als een man die je echt weet te raken met zijn levensverhaal en je voelt met hem mee wanneer hij het nummer “Love for sale” zingt. Die minderwaardigheid die hij ervaart weet hij zeer krachtig neer te zetten. Zowel qua spel als zang een goed acteur.
Rick Sessink vertolkt de rol van balletdanser Boris. Ook hij laat goed zien dat hij als acteur veel in zijn mars heeft en neemt je mee in het verhaal van zijn personage. Rick weet je als Boris echt te raken, wanneer Cole voor Linda kiest en hij boos/verdrietig weg loopt. Je leeft dan met hem mee, want hij maakt het zo puur/begrijpelijk. Je zou op dat moment het liefst het podium oplopen om hem te gaan troosten. Qua zang is hij ook erg sterk en dat blijkt wel uit zijn overtuigende solo “So in Love”, waarin hij een tot over zijn oren verliefde Boris neerzet.
Tenslotte Nelleke Kuipers en Cheyenne Boermans. Beide bijna afgestudeerde Codarts studentes spelen, dansen en zingen alsof ze al jaren in het vak zitten. Vol zelfvertrouwen en iedere noot is spatzuiver. Aangezien beide dames nu al aardige talentjes in de dop zijn, gaan we denk ik nog veel van hun horen. Hun bijrolletjes in het stuk, Nelleke (paardenhouder) en Cheyenne (dokter), zijn stuk voor stuk heerlijke rollen om naar te kijken. Beide dames stralen op het podium en dat is leuk om te zien.
De muziek van deze voorstelling is bruisend, swingend en je zou het liefst mee willen gaan dansen. Cole heeft zoveel bekende hits, dat er altijd wel een nummer bij zal zitten dat je herkent. Verder heeft Martin Michel qua dans uitstekend werk geleverd. De dansen zijn leuk om naar te kijken, zitten superstrak in elkaar en alle acteurs dansen zonder enige aarzeling. Carla Janssen Höfelt heeft het decor zeer bescheiden gehouden, met in het midden het orkest. Aan de zijkant heb je panelen die je open en dicht kan klappen. Erg fijn om de vaart te behouden binnen de voorstelling. Het lichtontwerp door Wim Dresens is zeer neutraal met: blauw, wit en rood licht. Dit houdt het verhaal intiem, wat super belangrijk is omdat Cole Porter in het middelpunt van het verhaal moet blijven staan en de effecten het niet overnemen. Als laatste het prachtige kostuumontwerp van Arno Bremers. Ieder kostuum zit zeer goed in elkaar en de kleine details springen er uit op het podium. Ze passen stuk voor stuk goed bij het verhaal en de tijd waarin het zich afspeelde.
Houd je dus van een swingend, ontroerend, maar bovenal van een hartverwarmend verhaal? Dan moet je zeker naar deze musical komen over het turbulente leven van Cole Porter. Voor meer informatie en de speellijst zie: http://www.american-songbook.com/youre-the-top/
Dominique
