Elke paar jaar speelt Simone Kleinsma een muzikaal soloprogramma in de Nederlandse theaters. Dit jaar doet ze dat, niet helemaal solo dus, samen met Paul Groot, onder de titel Vooruit. Hoewel deze titel anders doet vermoeden, kijkt ze hierin vooral terug, op een bepaalde periode uit haar jeugd.
In de pauze tussen twee filmopnames, die op het Rembrandtplein in Amsterdam plaatsvinden, loopt ze door de Utrechtsestraat. Haar vader had daar in de jaren ’60 een garage met benzinepomp, waar ze als jong meisje vaak verbleef. Ze loopt er per toeval Paul Groot tegen het lijf en ze vertelt hem haar herinneringen aan die tijd, de straat, haar vader en de winkels die er toen waren. Paul speelt in die herinneringen de rol van haar tegenspeler, haar vader, een goochelaar, vuurspuwer, of zelfs Simone zelf, als deze haar kwebbelende bovenbuurmeisje ontmoet. De scènes worden afgewisseld door liedjes, begeleid door een combo van piano/keyboard, contrabas/cello en trompet/bugel.
De muziek is een combinatie van nieuw geschreven nummers en bestaande, bewerkte nummers, zoals een jazzy uitvoering van The Beatles’ ‘When I’m sixty-four’, of hertaalde bewerkingen van ‘Haus am See’ en Brels ‘La villes’endormait’. Ook zingt Simone samen met Paul ‘Les Pecheurs des Perles’ uit de Parelvissers, dat ze altijd samen met haar vader zong.
Simone is de koningin van de tekstinterpretatie en die reputatie bewijst ze ook in deze voorstelling. Elk nummer is loepzuiver, elk woord verstaanbaar, met een ongekende urgentie gezongen. In Paul Groot heeft ze een waardige partner; hij bewijst dat zijn typetjes niet alleen komisch hoeven zijn, maar ook serieus. Afzonderlijk zijn de nummers topklasse, maar het verhaal is onvoldoende in staat een spanningsboog te vormen om deze te verbinden. De nummers hebben ook vrijwel allemaal hetzelfde energie-niveau, waardoor het geheel te veel kabbelt. Uitschieters: de monoloog van het buurmeisje die nog steeds boven de voormalige garage woont en het nummer ‘Alle buren moeten dood’, die beiden een hedendaagse herkenbaarheid hebben die de nostalgie ontstijgt.
Het gemis van een echte spanningsboog wordt versterkt doordat veel scènes te veel aan het oppervlak blijven; je blijft het gevoel houden dat er iets mist, een verbinding of onderliggende emotie.
Desalniettemin is Vooruit een mooie voorstelling, waar vooral de oudere Simone-fans die mee kunnen gaan in de mijmeringen over de jaren ’60 in burgerlijk Amsterdam van kunnen genieten.
Frank
Vooruit speelt tot en met 4 april in Nederlandse theaters. Meer informatie, speellijst en kaarten: simonekleinsma.medialane.nl