In vervolg op het succes twee jaar geleden van het Franstalige theaterconcert Vive La France is gisteren het vervolg daarop in première gegaan. Philippe Elan en Renée van Wegberg zijn wederom van de partij, Job Bovelander is vervangen door Rolf Koster. Begeleid door een live-combo met piano en gitaar worden bekende en minder bekende chansons van onder andere Charles Aznavour, Gilbert Bécaud, Stromae, Michel Fugain, Jacques Brel, Dalida, Gérard Lenorman, Julien Clerc, Edith Piaf en Adamo gezongen, solo, in duet of als trio.
Het Franse chanson is een beetje aan de aandacht van het Nederlandse publiek ontsnapt. Het hoogtepunt van de Franstalige hits lag met name in de jaren ’60, ’70 en ’80; enkel acts die wereldwijd hits scoren, zoals Stromae, dringen hier in de hitparades door. Dat is jammer, want het kan niet zo zijn dat een genre dat zo lang, zoveel mooie nummers voort heeft gebracht, daar nu niet meer toe in staat zou zijn. Met Vive La France 2 bewijst producent DommelGraaf & Cornelissen dat er nog steeds een publiek in Nederland voor warm loopt.
Philippe Elan valt op met zijn warme timbre en vibrato, Rolf Koster heeft de rol van entertainer toebedeeld gekregen. Als Renée (met een loopstation) zichzelf begeleidt op Stromae’s ‘Papaoutai’ komt er echt “poivre” in de voorstelling. Rolf krijgt de zaal muisstil door onbegeleid ‘Comme d’habitude’ (meer bekend in de Engelstalige varian ‘My Way’) in te zetten; hij begint heel klein, haast onhoorbaar, om tegen het einde volledig uit te pakken. Renée geeft nog een staaltje van haar technische kunnen weg, als de snelheid van Jasperina’s ‘Minutenwals’ ook in de Franse taal kan evenaren, of wellicht zelfs overtreffen. Een ander hoogtepunt is het Aznavour / Minelli duet, waarbij Philippe de Franstalige partij van Aznavour zingt, maar Renée de Simone Kleinsma uitvoering van ‘Stille Liefde’ (mét gebarentaal) voor haar rekening neemt. Het is zomaar een greep uit de vele hoogtepunten die deze voorstelling kent.
Het is geen ’triple threat’ (zang, dans en acteren op hoog niveau), zoals in musicals, maar toch is hier sprake van iets soortgelijks; een prachtig samengesteld repertoire, uitgevoerd door top-vocalisten in een taal die gemaakt lijkt voor muziek. Sluimerende interesses in het Franse chanson worden er moeiteloos door aangewakkerd en doen realiseren dat er nog veel pareltjes zijn die aan de aandacht zijn ontsnapt. Het is een bezoek aan het theater meer dan waard en doen ons al verheugd vooruitkijken naar volgend seizoen, wanneer er een soortgelijke concertreeks in het Italiaans (Bella Italia) geprogrammeerd wordt.
Frank
Vive La France 2 speelt tot 8 juni in Nederlandse theaters. Meer info en speellijst: www.dommelgraafencornelissen.nl
