Hoewel sommige mensen anders beweren, kun je niet alle musicals binnen het genre over één kam scheren. Het is net zo absurd als zeggen dat één boek representatief is voor alle boeken. Of schilderijen, films, etc. Nee, het musicalgenre is breed en biedt voor velen wat wils. Sinds deze week is er weer een nieuwe, origineel Nederlandse musical aan toegevoegd – en dat is alleen maar toe te juichen. Met Verliefd op Ibiza lijkt producent Rick Engelkes te mikken op het “romcom-publiek”, maar slaagt daar maar gedeeltelijk in.
Een bar op een vakantie-eiland, waar een oude bekende de familie komt opzoeken en anderen de voorbereiding treffen voor een groot feest. Nee, dit is niet Mamma Mia!
Vrouwenjager en voormalig one-hit-wonder Lex (Chris Tates) runt de Kashmir bar op Ibiza, samen met zijn zoons Julian (Joris de Hoop) en Moussa (Samir Hassan). Ze worden geholpen door Lex’ moeder Karla (Johnny Kraaijkamp), een transgender vrouw. Ze krijgen bezoek van Karla’s vriendin Irma (Mylène d’Anjou), die niet alleen de ex blijkt te zijn van Lex, maar ook als een blok valt voor Lex’ zoon Moussa. Top-voetballer Kevin (Guido Spek) heeft de bar geselecteerd om er een verjaardagsfeest te vieren voor zijn vrouw, de vlogster Elza (Laura Ponticorvo). Ze willen ermee aan de buitenwereld tonen dat hun huwelijk in prima staat is. Kevin zit voor de buitenwereld nog in de kast, maar wordt op slag verliefd op Julian.
In de eerste akte wordt bovenstaand verhaallijn in een laag tempo uitgewerkt, plichtmatig afgewisseld met een niet bijster pakkend lied. De acteurs wenden zich regelmatig tot het publiek om wat extra uitleg te geven. Een hoogtepunt daarin is als Karla / Johnny, al dan niet gescript, het publiek beschimpt dat het wel lang duurde voordat het een grap doorhad. Dat de komische kar getrokken wordt door Mylène en Johnny wekt geen verbazing, maar ze zijn wel een beetje een “eiland op het eiland”, want een echte aangever hebben ze niet tot hun beschikking. Het om beurten heel hard “neuken” roepen mag op papier leuk hebben geleken, maar het is noch grappig, noch shockerend.
In de tweede akte wordt er een meer serieuze draai aan het verhaal gegeven, als Karla haar hart lucht over haar gender-transitie en Kevin verscheurd wordt tussen wat zijn hart ingeeft en zijn topsport-carrière. Beiden mogen gecomplimenteerd worden dat ze van hun personages geen spot-figuren gemaakt hebben. Eerste en tweede akte lijken echter uit verschillende voorstellingen komen en daarmee worden beide benaderingen geen recht gedaan. Voor een top-comedy á la Jon van Eerd’s Harrie Vermeulen-reeks is het tempo in de reeks grappen te laag en ontbreken dienstige aangevers, terwijl het adresseren van de serieuze thema’s meer een goed opgebouwde comedy zoals in La Cage aux Folles (toevallig eveneens met Jon van Eerd) vraagt. Een deel van de tweede akte is een “comedy of errors”, maar de afzonderlijke verhaallijnen zijn té simplistisch om de verwarring compleet te maken.
Verliefd op Ibiza geeft inderdaad een beetje het vakantiegevoel, maar net zoals met vakanties, is deze na afloop snel weer vergeten.
Frank
Verliefd op Ibiza speelt tot 10 mei in Nederlandse theaters. Meer info en speellijst: rep.nu
