Een jukebox musical met een dubbele kapstok, zo kun je Titanique omschrijven. Want niet alleen het verhaal van de film Titanic is de rode draad, ook de muziek van Céline Dion is dat. En toch doet dat onvoldoende recht aan de cult-hitmusical, die, na een start in concert-vorm, tijdens de pandemie zelfs nog als livestream werd opgevoerd. Het is namelijk ook een combinatie van camp, improv stand-up comedy en muziek die fantastique wordt gezongen, door een cast die niets liever doet dan elkaar van de wijs brengen en door de vierde wand wil breken.
We zagen Titanique eerder al op West End, toen nog als eenakter, in het intieme Criterion Theatre. Het viel op dat de lawine aan grappen veelal in de Britse context waren geplaatst, maar dat er ook ijzersterk werd gezongen. Het vraagt het maximale van de cast – en die gaven zich ook helemaal. De cruciale vraag was hoe je dit naar het Nederlands ging vertalen, zonder dat het voor de hand liggend en flauw werd. Jeremy Baker kreeg die opdracht en is met vlag en wimpel geslaagd. Er is geen moment waarop je denkt dat je naar een Amerikaanse of Engelse grap luistert, die in een Nederlands jasje is verpakt. Er is daarnaast ook volop ruimte voor actualiteit en improvisatie. Heerlique!
De humor is een niet aflatende stroom van parodie, stand-up, improv en camp in de overtreffende trap. Alles en iedereen wordt op de hak genomen. En als we alles zeggen, dan bedoelen we ALLES. Hilarique!
Midden in de chaos staat Renée van Wegberg als Céline Dion. Ze heeft de uitzonderlijke vocale kracht om de muziek van Céline serieus en overtuigend te brengen. Daar hoef je niet voor naar Parijs te gaan! Hoeveel grappen er ook gemaakt worden, de muziek is geen grap. Ze beheerst echter ook het comedyvak tot in de finesses. Ze speelt met haar tegenspelers, met het publiek, met het repertoire, met de tijd. Fantastique!
Dana van der Geer is een hartverwarmende Rose: grappig, onbevangen en voortdurend in beweging. Ze stuitert bijna letterlijk door de voorstelling en straalt uit dat niets haar te gek is. Daarmee voorkomt ze ook dat Rose alleen een parodie wordt. Tussen alle absurditeit door blijft ze sympathiek, ontwapenend en vocaal topklasse. Dana is als Rose irrésistiblique!
Robbert van den Bergh krijgt als Ruth DeWitt Bukater misschien wel de meeste vrijheid van allemaal en grijpt die met beide handen aan. Zijn scènes ontwikkelen zich geregeld tot hilarische improv-stand-up waarbij nauwelijks nog duidelijk is waar het script ophoudt en de improvisatie begint. Hij speelt met publiek, medespelers en vermoedelijk ook met zichzelf, en lijkt zichtbaar te genieten van iedere mogelijkheid om nóg een afslag te nemen. Het gevaar is dat zoiets het tempo breekt; bij Robbert gebeurt het tegenovergestelde. Hij stuwt de gekte alleen maar verder op. Robbert is voortreffélique!
Calvin Kromheer maakt van Jack een heerlijk wat ijdele en sullige romanticus, zonder dat hij er een simpele karikatuur van maakt. Zodra hij gaat zingen, blijkt bovendien hoe sterk hij vocaal is. Hetzelfde geldt voor Mark Roy Luykx als Cal. Mark combineert diens arrogantie en pompeuze zelfverzekerdheid met geweldige popzang en maakt van een personage dat vooral gemakkelijk belachelijk gemaakt kan worden een opvallend muzikaal sterke rol. Calvin en Mark zijn geweldique!
Cathalijne de Sonnaville is niet alleen “Unsinkable Molly Brown”, maar ook “unsinkably sensational”; ze is vocaal onverwoestbaarder dan de Titanic ooit is geweest en haar duet/terzet van “Tell Him” met Dana en Renée is een van de hoogtepunten van de show. Ze is gewoon Célinique!
En dan is er Naidjim Severina als Ketelbinkie en Iceberg. Na Kinky Boots wisten we al wat hij fysiek en vocaal in huis heeft, maar hier bewijst hij dat die performance geen toevalstreffer was. Als Ketelbinkie heeft hij heerlijke queer-coded interactie met kapitein Victor Garber, gespeeld door Rolf Koster. Zijn Iceberg is geen decorstuk, maar een rockster met benen waar Tina jaloers op zou zijn. Naidjim komt, ziet en blaast de boel omver. The Iceberg is iconique!
Het ensemble (Liesanne van Dongen, Kim Reizevoort en Thijs Kokke) heeft ondertussen misschien wel de meest onmogelijke taak: alle zeilen bijzetten om deze chaos nog enigszins beheersbaar te houden. Ze rennen, transformeren, reageren, zingen, dansen en proberen voortdurend te redden wat er te redden valt.
Gelukkig slagen ze daar totaal niet in.
Want Titaníque moet ontsporen. Hoe harder de cast probeert (wan)orde te scheppen, hoe leuker de voorstelling wordt. Onder alle flauwe grappen, camp en totale waanzin zit bovendien een waanzinnig hoog muzikaal niveau. Titanique is gewoon hilarique, verrukkélique, chaotique en fantastique!
Franque
Titanique speelt tot en met 18 april 2027 in Nederlandse theaters. Meer informatie en speellijst: hwww.titanique.nl
