Afgelopen weekend vond de jubileum-editie plaats van The Christmas Show. Dit kerstspektakel werd namelijk al voor de vijfde keer opgevoerd, wederom in de Ziggo Dome. Het creatieve team bestaat wederom uit scriptschrijvers Carlo Boszhard en Maurice Wijnen, choreograaf Stanley Burleson, kostuumontwerper Marc Forno en muziek / arrangementen van Bas van den Heuvel.
Voor deze editie werd wederom een bestaand sprookje als basis gebruikt. Doornroosje kent sinds de allereerste versie uit 1340 zoveel varianten (o.a. van de gebroeders Grimm en Disney), dat een extra versie geen probleem mag zijn. Dit Doornroosje (gespeeld door Celinde Schoenmaker) wordt vervloekt door Fee Fataal (Ilse Warringa), die niet was uitgenodigd bij het geboortefeest. De goede Fee Formidabel (Esmee van Kampen) ontfermt zich over het kind en voedt haar op als haar eigen dochter. In het kasteel van de Kerstman ontmoet de inmiddels bijna volwassen Doornroosje de speelgoedmaker Jingle Bell (Buddy Vedder) en de twee worden verliefd. De hand van Doornroosje is echter opgeëist door naburig Koning Tromp (Ger Otte), die in haar de partner ziet voor zijn zoon, Prins Timothy (Tim Douwsma). Uiteraard valt Doornroosje door een prik in een eeuwige slaap, maar dankzij een wens van Fee Fresh (Famke Louise) kan ze gewekt worden als de ware prins haar kust. Het verhaal wordt aan elkaar gepraat door verteller Carlo Boszhard.
Afgezien van de wat geforceerde inbreng van de Kerstman is er weinig kerstgevoel in het verhaal. Hier en daar barst de cast wel los in een bestaand kerstlied, maar al met al is het kerstgehalte een stuk lager dan in voorgaande edities. Ook lijken de grote shownummers wat minder uitbundig en halen de te lange vertelstukken de vaart eruit. De gemakzucht is toegeslagen bij het schrijven van de komische bedoelde stukken; een standaard Donald Trump-persiflage en teveel Meiland-grapjes. De rol van Famke Louise, feitelijk een vette knipoog naar zichzelf, is daarentegen beter geslaagd, net zoals de steeds grappiger wordende Tim Douwsma, die telkenmale zijn eigen schoonheid bezingt.
Vocaal wordt de show uiteraard gestolen door Celinde Schoenmaker, die laat horen waarom Nederland al heel lang te klein voor haar is. Ook Esmee van Kampen verloochent haar achtergrond als musicalactrice niet. Ilse Warringa acteert extreem uitvergroot, maar leunt wel erg veel op de valse lachpartij. De zang van Tim Douwsma en Buddy Vedder is gewoon goed. In de muziekkeuze is het kerstthema te weinig leidend geweest en in sommige gevallen zeker te oubollig. Opvallend dat in ‘My Favorite Things’ uit The Sound of Music het eerste deel een eigen Nederlandstalige tekst heeft gekregen, maar het laatste deel gewoon in het Engels werd gezongen. De beweegredenen daarvan werden echter niet duidelijk. De choreo’s van het ensemble waren doorgaans te simpel voor de kwaliteit van de dansers en daardoor weinig spectaculair.
Hoewel het gevoel ontstaat dat het allemaal een stapje terug is ten opzichte van voorgaande jaren, blijft The Christmas Show een leuk familie-uitstapje als aftrap voor de feestdagen. In die zin zal het publiek niet teleurgesteld zijn en ook volgend jaar wel weer terugkeren. Men zou er echter goed aan doen om weer iets meer “Christmas”, maar zeker ook iets meer “Show” in The Christmas Show te brengen.
Frank
