Waar Jason Robert Brown eerder met The Last Five Years de ondergang van een relatie over een periode van vijf jaar beschrijft, heeft hij met zijn bewerking van Robert James Waller’s bestseller The Bridges of Madison County maar vier dagen tot zijn beschikking. Net als in de gelijknamige film uit 1995 (met Meryl Streep en Clint Eastwood) resulteert dat in een langzame opbouw van de spanning die ontstaat tussen Francesca Johnson (Lone van Roosendaal) en Robert Kincaid (René van Kooten), een wederzijdse aantrekkingskracht die zo intens is dat ze in die vier dagen een relatie krijgen waarin tijd en ruimte niet volgens gangbare maatstaven worden gemeten – een levenslange relatie in slechts vier dagen. En we geloven het nog ook.
The Bridges of Madison County speelde drie jaar geleden slechts drie maanden op Broadway, maar Jason Robert Brown ontving wel twee Tony Awards, voor zowel zijn muziek als de arrangementen. Op suggestie van René van Kooten programmeerde OpusOne dit als derde zomermusical in het Amsterdamse Zonnehuis, als opvolgers van Kiss of the Spider Woman en Sweeney Todd. Zijn tegenspeelster kon niemand anders zijn dan Lone van Roosendaal, met wie hij vijf jaar geleden in Aspects of Love ook al een vurige relatie had. Een uitstekende keuze, want zowel Lone als René zetten in The Bridges of Madison County een van de beste prestaties uit hun indrukwekkende loopbanen neer!
Francesca is een Napolitaanse jonge vrouw, die aan het einde van de Tweede Wereldoorlog vergeefs wacht op de terugkeer van haar verloofde Paolo, die gesneuveld is. Ze ontmoet de jonge Amerikaanse soldaat Dick (Richard) Johnson en gaat met hem naar Amerika, waar ze in Iowa een boerderij bouwen en twee kinderen (Michael en Carolyn) krijgen. Als Dick samen met Michael en Carolyn naar een jaarmarkt gaan, heeft ze een paar dagen het rijk alleen in de boerderij, totdat Robert aanklopt. Hij is fotograaf voor de National Geographic en op pad om de overdekte houten bruggen van Madison County te fotograferen. Hij heeft er al zes vastgelegd, maar kan de zevende niet vinden. Ze gaat met hem mee om hem de weg te wijzen en raakt geïntrigeerd door de bereisde Robert, zeker als ze hoort dat hij ook in haar geliefde Napels is geweest. Ze haalt hem over om te blijven eten en ook Robert voelt zich aangetrokken tot de vrouw. Er ontstaat een vurige relatie, waardoor Francesca moet besluiten of ze kiest voor de liefde van haar leven, of haar gezin.
Zowel Lone als René zetten in The Bridges of Madison County een van de beste prestaties uit hun indrukwekkende loopbanen neer!
De liefde tussen Francesca en Robert vormt de hoofdmoot van het verhaal, maar daarnaast zijn min of meer ondersteunende verhaallijnen; buurvrouw Marsha (Annick Boer), die de ontwikkelingen op de Johnson-boerderij nieuwsgierig gadeslaat en zich hardop afvraagt hoe het voor haar zou zijn, om in een affaire terecht te komen. Vader Dick (Bas Heerkens) heeft een moeizame relatie met zoon Michael (Jeroen C. Molenaar), die niets liever wil dan vertrekken uit het in zijn ogen troosteloze bestaan op de boerderij, in tegenstelling tot zijn zus Carolyn (Marieke Goemans), die een betrouwbare man wil en – net als haar moeder? – op de boerderij wil blijven. Ze zijn de personificaties van Francesca’s keuze. Vooral de rol van Annick zorgt voor de comic relief in het verhaal, maar, hoewel uitstekend gespeeld door Annick, kun je je afvragen in hoeverre het verhaal dit nodig heeft. Ook in de ontwikkeling tussen Francesca en Robert zitten voldoende kleine grappige momenten, die de opgebouwde spanning tussen de personages, maar ook met het publiek, verlichten. Ze maken dat je meeleeft met hun ontluikende liefde, zeker vanwege het ijzersterk acteren van Lone. Het publiek zit erg dicht op het spel en je krijgt de kleinste nuances daarin mee. Het spel wordt niet uitvergroot, zoals gebruikelijk in het theater, maar juist met een oogopslag, een traan of een ingehouden snik gespeeld. Als Francesca het tijdschrift van Robert krijgt waarin de foto’s van het naoorlogse Napels staan, zie je de emotie in haar ogen en de schok van de confrontatie met haar jeugdherinneringen.
Vocaal zijn Lone en René in The Bridges of Madison County op hun best; ze vertellen het verhaal prachtig, verstaanbaar en vol emotie. Vooral in de tweede akte stijgen ze naar ongekende hoogte en word je als toeschouwer volkomen meegezogen in de dramatische ontwikkeling van hun relatie. De zang van Bas Heerkens staat daarmee in schril contrast, passend bij zijn boerse personage; zijn praatzingen komt echter in het blues-nummer goed tot zijn recht.
The Bridges of Madison County laat zien dat liefde uniek en onvergelijkbaar is; de gevoelens die Robert in Francesca losmaakt staan los van haar liefde voor haar gezin, alsof beiden naast elkaar kunnen bestaan, als tijd en plaats het zouden toestaan. Er is sprake van spijt noch schuld, over de liefde van je leven die slechts vier dagen duurde. Dit verhaal wordt mooi en meeslepend gespeeld door Lone en René en past uitstekend in de intieme setting van het Zonnehuis.
Frank
The Bridges of Madison County speelt nog tot en met 2 juli in het Zonnehuis. Meer info en kaarten: bridgesmusical.nl
[yframe url=’https://www.youtube.com/watch?v=OaluKi3oFhE’]
