Stephen Sondheim wordt door velen als de Grootmeester van Muziektheater gezien. Hij is verantwoordelijk voor de liedteksten van West Side Story en muziek en teksten voor producties als Into the Woods, Company, Sweeney Todd, Merrily We Roll Along en Sunday in the Park with George. Zijn stijl is herkenbaar, met verrassende buigingen in de muziek en zorgvuldig geconstrueerde teksten. Niets berust in zijn werk op toeval en het wordt daarom ook vaak als “moeilijk” omschreven. Hij stelde in 1976 een revue samen uit eerdere werken (Side by Side), die goed werd ontvangen en dat was begin jaren ’90 aanleiding om dat nogmaals te doen. Ruim dertig nummers uit zijn collectie werden door hem geselecteerd en samengevoegd in een revue (of, zoals Sondheim dat zelf noemde, “a review of his work”), in een comedy over de relatieproblemen van een ouder, welgesteld echtpaar en hun jongere gasten tijdens een New Yorkse party. Hij maakte er een geheel van en Putting it Together was geboren. De eerste uitvoering was niet in New York, maar in Engeland, in 1992. Naderhand werd Putting it Together nog uitgevoerd off-Broadway en een bekroonde revival in 1999 op Broadway, met onder andere Carol Burnett.
Met Putting it Together wil nieuwkomer PIT Producties in een tijd van bezuinigingen “de muziek in ere herstellen en middels de volledige orkestbezetting ten gehore brengen op de manier zoals de componist die heeft bedoeld”. De vijfhoofdige cast wordt dan ook begeleid door een stevig orkest van acht musici, die in het volle zicht de muziek brengt.
Buddy’s Blues, afkomstig uit Follies, is een absoluut hoogtepunt in de show.
Het ouder echtpaar Charles en Amy wordt gespeeld door acteur Porgy Franssen en de klassiek geschoolde zangeres Ester Maas. Het jongere koppel John en Lynette bestaat uit Brigitte Heitzer en Mattias Quadekker, eveneens een zangeres en een acteur dus. Paul Groot maakt de cast compleet als de jonge, vrijgezelle Buddy. De laatste opent de voorstelling en spreekt het publiek toe. Daarmee zet hij de toon, want de nummers worden door Buddy geïntroduceerd met een introductie die veelal slechts uit één woord bestaat en daarmee het gevoel van het nummer aangeeft. Buddy is in de oorspronkelijke uitvoeringen van Putting it Together neergezet als “commentator” of “observer”, maar lijkt in deze uitvoering geïnspireerd door een showmaster als Willem Ruis, die niet kan nalaten om zelf ook een nummer ten gehore te brengen. Dat nummer (Buddy’s Blues, afkomstig uit Follies) is overigens een absoluut hoogtepunt in de show, op enige afstand gevolgd door Brigitte Heitzer’s “Meer”. Esther Maas mag zich uitleven op “Maar Ik Trouw Niet Vandaag” (Company), maar kan daarmee niet Simone Kleinsma doen vergeten die met hetzelfde nummer veel lof oogstte tijdens Sondheim in Songs (M-Lab). De acteurs Porgy Franssen en Matthias Quadekker zijn niet de zangers pur sang, maar ze doen de Sondheim teksten (in vertaling van Jeremy Baker) volledig recht.
De relaties van de koppels en gevoelens van de personages worden vanuit verschillende gezichtspunten belicht, waardoor de verhaallijn soms fragmentarisch overkomt. De nummers van Sondheim zijn afzonderlijk gezien echter dermate sterk dat het als verzameling een mooie review is van zijn werk, zoals Sondheim bedoeld heeft. Daarmee wordt de eerder genoemde doelstelling van de producent volledig behaald. Het publiek kan genieten van een prachtige collectie topnummers, die zeker voor de Sondheim-fans niet mag ontbreken in de agenda dit seizoen.
Frank
Scènefoto’s door Oski Collado:
