Na het doorslaande succes vorig seizoen van De Gelaarsde Poes brengt Ro Theater dit jaar opnieuw een bekend verhaal in een nieuw jasje, met nieuwe teksten op bestaande nummers: Snorro.
Dick van der Toorn speelt de gemaskerde held Snorro, die in het normale leven in het Mexicaanse dorpje Burrito als Don José door het leven gaat. Zo stoer en moedig Snorro is, zo bedeesd en teruggetrokken is Don José. Hij wordt bijgestaan door de zich doof houdende huishoudster Doña Corrie (Sylvia Poorta) en is stiekem verliefd op het oogverblindende barmeisje Conchita (Meral Polat). Zijn aartsvijand is de corrupte El Commandante (Tibor Lukács) en zijn sullige Segeant Manuel (Han Oldigs). Het is de vader van Don José een doorn in het oog dat zijn zoon geen “echte man” is en regelt naast een personal coach (Erwin Dörr) ook een bruid – zijn achternichtje Dolores (een dubbelrol van Sylvia Poorta), die samen met Tante Esmeralda (dubbelrol Han Oldigs) op bezoek komt in Burrito. El Commandante heeft een prijs op het hoofd van Snorro gezet, waar de premiejager El Gringo (Bas Hoeflaak) wel oren naar heeft. Snorro laat zich echter niet zomaar vangen…
Een paar seizoenen geleden heeft Ro Theater deze voorstelling ook al gespeeld, maar er zijn nu nieuwe scènes en nummers aan toegevoegd en ook de cast is deels gewijzigd. Humor is wederom de hoofdmoot, met over-the-top typetjes, verwijzingen naar actuele zaken als “pussy-grabber Donald Trump” en scènes die een hoog Pablo Escobar gehalte hebben. Daarnaast wordt regelmatig de vierde wand doorbroken en het publiek toegesproken. Meer dan De Gelaarsde Poes heeft Snorro het karakter van een klucht, dat versterkt wordt door de frequente kostuumwissels vanwege de dubbelrollen. Hoewel gepositioneerd als een 8+ voorstelling, is deze daar zeker te lang voor – drie uur inclusief pauze. Het verhaal en de personages blijven ook niet gedurende de gehele voorstelling even onderhoudend, wellicht hadden er toch wat verhaallijnen kunnen worden ingekort of vervallen. De cast speelt echter zonder uitzondering sterk, waarbij Dick van der Toorn natuurlijk volledig in zijn comfort-zone zit, maar ook de mooie zang van Meral Polat opvalt. Er is minder samenhang in de muziekkeuze, doordat het een mix is van bekende nummers (van onder andere Michael Jackson, Bløf en LMFAO) en Mexicaanse traditionals.
De decors zijn van het typische Ro Theater signatuur; gedetailleerde 2.5D achtergronddoeken en bijpassende decorstukken, die bij scènewisselingen – soms met veel lawaai – achter het voordoek worden opgereden. De muzikale begeleiding wordt on-stage verzorgd door het Mariachi Tierra Caliente, een Nederlandse groep die al ruim 30 jaar Mexicaanse muziek speelt. Daarnaast hebben de muzikanten ook een aantal keer een rol als soldaat.
Met Snorro brengt Ro Theater wederom een erg grappige voorstelling, die voor een amusante avond zorgt. Het haalt echter niet het niveau van De Gelaarsde Poes en is voor de allerkleinsten zeker te lang.
Frank
Snorro toert tot 9 april door Nederlandse theaters. Meer info: rotheater.nl/snorro
