Op pad naar Amsterdam voor wederom een première, al zou deze vast véél kleinschaliger zijn, dan de WWRY première van vorige week. Uiteraard was dat ook zo, geen glitter en glamour, geen camera’s en paparazzi en geen rode loper. Nee…een kleine groene loper, want het gaat hier wel om “Into the Woods”, dus groen met uitgeknipte blaadjes op de tafels.
De voorstelling was niet in de (erg) grote zaal van de Theaterfabriek, maar er waren tribunes gebouwd in de foyer van het theater. Aan drie zijden kon men zitten, de vierde zijde was voor het orkest. Hiermee probeerde ze de sfeer van M-lab na te bootsen en het klein te houden. Dat lukte tot op zekere hoogte maar, want het was gewoon wel groter en minder intiem. Zal nog wat worden in de theaters waar alleen het publiek voor het podium zit. Of het dan nog werkt…
Op de voorste rij aan de zijkant gezeten, was het zicht op alles prima en niet gehinderd door enige kennis van de vorige produktie, gingen we het verhaal in. “Into the Woods” is een sprookje voor volwassenen, met allerlei sprookjesfiguren van de Gebroeders Grimm door elkaar gegooid. Iedereen bemoeit zich met elkaar en de verhaallijnen gaan door elkaar heen. Wat vooral eigenlijk meteen opvalt is dat de teksten enorm spitsvondig en grappig zijn en dat je je verstand er goed bij moet houden, om alle zinnen en grapjes goed te kunnen volgen. De verstaanbaarheid van de acteurs is prima, maar het is héél veel tekst. Dat op zich is al een compliment waard aan de complete cast, wat fantástisch knap om deze moeilijke teksten te kunnen onthouden en dan zo te brengen op de aparte melodiën van Stephen Sondheim. De verschillende “figuren” hebben allemaal hun eigen wensen en verlangens. Zo wil Assepoester natuurlijk een prins, wil de heks haar mooie uiterlijk weer terug en al die verhaallijen gaan door elkaar heen en gaandeweg leren zij, dat zelfs als je wensen zijn uitgekomen, dat geen garantie voor geluk is. Het gras is altijd groener….
Foto’s: MusicalJournaal.NL
De verschillende sprookjesfiguren krijgen allemaal hun moment om te schitteren met een stuk solo en aangeven wie er echt bovenuit steekt is eigenlijk niet mogelijk. Alle acteurs zijn van topniveau en zijn zó enorm in hun rol. De komische timing is gewéldig, al zou ik daar toch nog wel extra willen noemen Annick Boer (Assepoester) en Remko Vrijdag (Wolf en Assepoesters Prins). Het is regelmatig echt hardop schateren bij deze voorstelling. Het mooiste om te zien is eigenlijk, dat je op het toneel niet veel meer nodig hebt, dan een paar zeer goede musicalacteurs, een paar houten rekwisieten, goede belichting en wat simpele kostuums om een fantastische voorstelling te hebben. Het hoeft niet altijd zo groots en duur en over de top als de grote produkties. Dit is een parel van een voorstelling waar je blij vandaan komt, maar ook zeker iets aan overhoudt om over na te denken.
De briljante liedteksten en muziek van Sondheim waren nog onbekend terrein voor velen. Eerder dit jaar door “Sondheim in Songs” in M-lab hebben velen al genóten van deze fantastische componist. Een aantal liedjes van “Into the Woods” waren hier ook al te horen en zo klonk het toch ook weer bekend. De liedteksten zijn geweldig vertaald door Koen van Dijk en de vele grapjes en zinsbuigingen zijn uniek.
“Into the Woods” is een geweldig leuke en bijzondere voorstelling, een voorstelling die op ieders lijstje zou moeten staan. Zo moet theater eigenlijk bedoeld zijn….intiem, klein, zonder veel opsmuk een fantástisch verhaal vertellen. Hulde aan Stephen Sondheim voor zijn echt briljante werk en hulde aan de vertaler en aan de acteurs, die dit werk vertolken zoals het zou moeten zijn.
Evelyn
Officiële scenefoto’s door Bob Bronshoff