Het is geen “best of”, ook geen musical over het leven en carrière van Pia Douwes. In Pia… Up close & personal ook geen “afrekenen” met het verleden. Nee, in de voorstelling ter gelegenheid van haar zestigste verjaardag én haar veertigste jaar als musicalartiest opent Pia een aantal van de verhuisdozen waarin haar herinneringen zitten. Bij haar 41e verhuizing moet ze kiezen, wat neemt ze mee, wat laat ze achter en vooral, welk plekje geeft ze het.
Ze wordt geholpen door twee jongere collega’s, Liesanne van Dongen en Ivo Chundro. Waar Pia aangeeft dat ze continu op zoek is naar groei, zichzelf steeds beter wil begrijpen en verandering omarmt, lijken haar collega’s van mening dat ze inmiddels alles wel weten. Pia weet ze echter subtiel (en soms ook wat minder subtiel) nog wel wat bij te brengen…
Haar grote successen blijven niet onvermeld en natuurlijk komt Elisabeth voorbij, inclusief eindnoot. Maar zoals Pia zelf zegt, ze is méér dan die noot of die jurk. Ze schuwt er niet voor om het publiek ook mee te laten rijden op haar persoonlijke achtbaan, inclusief de leegte die haar kinderloosheid teweeg bracht, of de stemproblemen die ze kreeg na de dood van haar vader. De intieme nummers daarover vormen een mooi contrast met de fragmenten van haar grote successen. De voorstelling is erg kort, een eenakter van nog geen anderhalf uur. De opening komt wat cabaretesk over en sommige instrumentale intermezzo’s zijn dusdanig lang dat de flow wat stroperig wordt.
Pia is niet alleen de eindnoot, de jurk en zelfs niet de schaterlach. Pia is niet de moeder-zonder-kind, de zangcoach of de oudere artiest die jongere collega’s in haar voetsporen ziet treden. Pia is het allemaal.
Frank
Pia… Up close & personal is nog tot en met 2 mei te zien in Nederlandse theaters. Meer informatie en kaarten: www.pdproductions.eu
PS: het eindapplaus kreeg nog een verrassend staartje, toen ze door de Burgemeester van Baarn, in naam van de Koning, werd bevorderd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw.
