De fans (en deelnemers) hebben er al maanden naar uit gekeken, maar nu is het dan toch echt begonnen. Gisteravond is de laatste fase van de zoektocht naar de hoofdrolspeler in de musical “Zorro” begonnen met de eerste live-show. MusicalJournaal was er uiteraard bij en zal vanaf nu wekelijks berichten over deze zoektocht. Het opwarmertje op oudjaarsavond, waarin de 11 Zorro-kandidaten werden voorgesteld, werd al (inclusief herhaling) door bijna 700.000 mensen bekeken. De eerste liveshow deed daar nog een schepje bovenop, met ruim 1 miljoen kijkers, die getuige waren van een spannende openingsshow, met als ingrediënten 3 voorgaande winnaars, 11 puike kandidaten, een flinke portie zenuwen en een verrassende uitslag.
Met het gecombineerde team van tommiechristiaan.nl en musicaljournaal.nl (dit jaar zal MusicalJournaal als partnersite van tommiechristiaan.nl een actieve bijdrage leveren aan de ondersteuning van Tommie) arriveerden we tegen half 8 bij de ingang van Studio 24 op het Mediapark in Hilversum. Door de lange rij wachtenden voor ons, wisten we al dat de organisatie niet echt rekening had gehouden met de hogere bezoekersaantallen. Ook later bleek dat het wat veel gevraagd is om te leren van de drie voorgaande edities, want het vullen van de tribunes zorgde voor dezelfde chaos als in eerdere jaren, zeker nu er ook nog eens veel meer publiek naar binnen werd gelaten – tegen aanzienlijk hogere toegangsprijzen. Ook bij het weer leegjagen van de tribunes werd op welhaast standaard onvriendelijke wijze de mensen verzocht zich elders te begeven. Een minpuntje waar je helaas al op voorhand rekening mee houdt.
Wél hartverwarmend daarintegen waren de vele fans, met name die van de twee amateurs onder de Zorro’s, Dennis DG en Jeroen. Het groen en geel op de tribunes zorgde voor Braziliaanse sferen! De aanhang van de overige Zorro’s stak daar schril bij af. Leek het maar zo, of waren de “professionals” hierdoor geïmponeerd? De zenuwen leken op sommigen toch vat te krijgen. De versprekingen van Frits en Willem versterkten dit beeld. Het waren de drie voorgaande winnaars Brigitte, Freek en Noortje die de juiste toon zetten en elk met hun eigen winnaarslied hun steentje bijdroegen aan een prima opening. Tommie mocht als eerste zijn (korte) solonummer brengen. Ook hij was zenuwachtig en zijn belichting was ook niet helemaal juist. Toch kreeg hij ieders aandacht met zijn mooie vertolking van “Tegen alle verwachtingen in” en Erwin van Lambaart verwoordde het uitstekend toen hij later zei dat Tommie een magneet is. Zijn uitstraling, charme en danskwaliteiten waren al bij velen bekend, maar hij liet nu ook aan het grote publiek zien en vooral horen dat hij over een meer dan puike zangstem beschikt. Hier werd niet alleen heel duidelijk een finale-kandidatuur gesteld, maar de lat gelegd voor de 10 overige kandidaten in de show. Zorro-Kelvin leek die lat niet te halen, want zijn uitvoering van “Sway” maakte niet bijzonder veel indruk. Ook Samuel kon van “Zeg me dat het niet zo is” slechts een slap aftreksel van het origineel van de Frank Boeijen groep afleveren. Hij kwam hier niet alleen lengte tekort (ok, als Roel van Velzen lengtegrapjes mag maken, dan mogen wij het ook 😉 ), maar ook inleving. Dan was Roman’s vertolking van “I got life” een verfrissende afwisseling. Als een wervelwind ging hij door de studio, al ging dat af en toe ten koste van de verstaanbaarheid, zeker in de studio. Marijn was daarmee weer in schril contrast en bleef vrij statisch in zijn uitvoering van “Ik vroeg teveel”. Zijn openingszinnen bracht menig toeschouwer van het stuk, maar hij liet daarna toch horen over een stevige stem te beschikken. Tijd voor de eerste echte amateur van het gezelschap, benjamin Jeroen. De manier waarop hij “Billionaire” bracht leek erg op zijn uitvoering van “Sway” tijdens het Zorro-concert, waarmee mogelijk bevreesd mag worden dat hij een one-trick pony is. Wellicht een moeilijke opgave voor hem om dit beeld volgende week bij te stellen. Hij is wel erg enthousiast, net als zijn aanhang en zolang deze op hem blijft stemmen blijft hij kansen krijgen. Sandor mag als Zorro nummer 7 laten zien wat hij kan. Dat leek opvallend goed; niet alleen zijn uiterlijk had een flinke make-over ondergaan, ook vocaal kwam hij goed over. Het nummer was wellicht wat minder bekend bij het grote publiek, waardoor hij mogelijk belangrijke stemmen misliep. Ruud mocht zijn tanden stuk bijten op een veel bekender nummer, Adam Lambert’s “Whatya want from me”. Hij heeft inmiddels een naam opgebouwd als een ijzersterke vocalist, maar hier moest hij zijn meerdere in het moeilijke nummer erkennen. Hij ging af en toe flink vals en zijn uithalen leken meer op krijsen. Duidelijk een ondermaatse prestatie voor hem, maar hij zal zeker sterk terugkomen, met een nummer dat beter past bij zijn stem. Mischa werd vervolgens voor de grote uitdaging gesteld om niet alleen Tarzan’s “Mensenkind” ten gehore te brengen, maar dit in een voor hem zeer vermoeiende choreografie te doen. Hij slaagde er maar deels in om te overtuigen en hij was na afloop duidelijk afgemat. Tijd voor de tweede amateur van het gezelschap, de leraar Nederlands Dennis de Groot. Een man met een sympathieke uitstraling, maar hij mist de achtergrond om het doodsaaie nummer “Have you ever really loved a woman” wat spannender te maken. Het idee van het samenspel bij het kampvuur was leuk, maar de uitvoering bleef slaapverwekkend. Gelukkig hield Dennis’ overenthousiaste aanhang iedereen wel wakker. De andere Dennis (ten Vergert) mocht afsluiten en deed dat naar verwachting. Hij bracht “Het is over” zeker niet slecht, maar voegde er ook niet echt iets aan toe. Het was voorspelbaar, clean en vlak.
Voor het groepsnummer lijkt “Op Zoek Naar” dit jaar inspiratie gezocht te hebben in de ook in Nederland steeds populairder wordende serie Glee en de daarin vaak gehanteerde mash-up formule, waarin 2 of meer nummers worden samengevoegd tot 1 uitvoering. Het moet gezegd, “Beggin'” klinkt fantastisch en het zou me niet verbazen als een aantal van de Zorro’s als Jersey Boy gaat eindigen.
Het was te verwachten dat de uitslag leek op de trekking van de Staatsloterij, want de Zorro’s hadden zich elk slechts anderhalve minuut kunnen presenteren aan het grote publiek. Dat Sandor in de sing-off eindigde resulteerde toch wel in de nodige verbazing op de tribunes. In de sing-off zelf streden de twee Zorro’s Sandor en Samuel niet alleen tegen elkaar, maar ook tegen zichzelf. Sandor leek daar nog het beste uit te komen en ook Willem’s inleidende woorden leken daarop te duiden. Om me heen hoorde ik al fluisteren dat Willem Sandor zou redden. De conclusie van Willem zorgde dan ook voor erg veel verwarring en kon op zeer weinig begrip rekenen. Sandor exit, end of round one. In het afscheidslied probeerde Sandor er nog het beste van te maken door zijn slot te laten inspireren door dat van Remko in zijn afscheid van de zoektocht naar Joseph.
De kop is er nu af. Het is nog veel te vroeg om me aan voorspellingen te wagen, maar één ding is duidelijk: dat de beslissingen van Willem nog onvoorspelbaarder zijn dan in voorgaande jaren. Het beeld dat hij van zichzelf neerzette, met versprekingen, vergissingen, laten vallen van zijn notitiebloc en omschoppen van zijn voetenbankje, geeft de fans niet veel hoop dat hij een betrouwbare reddingsboei is. De enige oplossing lijkt dan toch het in grote getalen uitbrengen van stemmen te zijn. Wellicht is dit ook de opzet van de organisatie?
Uiteraard volgende week een verslag van de tweede live show.
Frank
Foto´s voorafgaand aan live show 1 / klik voor groter formaat