Het was gisteren weer tijd voor het jaarlijkse feestje van de musical-incrowd, het Musical Awards Gala. Voor de vijftiende keer werden de jaarlijkse prijzen uitgereikt en ook dit keer werd het live op televisie uitgezonden, wederom door de Avrotros, dat daarmee voor de achtste keer het Gala mocht uitzenden. Zesmaal werd dat door RTL4 gedaan en in 2013 was er geen uitzending. Tijdens het Gala worden de winnaars van de Musical Awards bekend gemaakt en zijn er live-optredens en fragmenten van lopende producties te zien.
De opening was veelbelovend, met een uiterst vermakelijk tongue-in-cheek filmpje waarin Frits Sissing als tour guide een rondleiding gaf door het (fictieve) Musical Awards Museum. Het daaropvolgende optreden met fragmenten uit het Nederlandse musicalverleden kwam in het Beatrix Theater aanzienlijk beter over dan op televisie, onder meer vanwege de beroerde geluidschakelingen in het eerste deel en de beperking in cameraposities.
In de toekenning van de Awards heeft de jury een voorspelbare tegendraadsheid aan de dag gelegd, met wederom een sterke voorkeur voor gesubsidieerde gezelschappen, waarin niet zelden de prijs werd toegekend aan aan artiesten die niet direct uitblinken in de traditionele musicalaspecten zang, dans en toneel. Blijkbaar is de jury nogal gecharmeerd van bepaalde kunstjes, waarbij nog maar de vraag is of het grote publiek daar enige affiniteit mee heeft. Men zal tegenwerpen dat de jury een onafhankelijke, vakinhoudelijke beoordeling dient te geven en dat is op zich terecht, maar het navelstaren in kleine kring van deze jury zal er niet toe bijdragen dat de twee miljoen bezoekers die afgelopen jaren zijn afgehaakt (musical/muziektheater kende in 2008 nog 4,5 miljoen bezoekers, tegen 2,4 miljoen in 2014) hun weg naar de getoonde voorstellingen zal terugvinden. Dat beeld werd nog versterkt door toespraken die oproepen tot meer subsidie, acteurs die met enig dédain melden niet eens te weten in een musical te hebben gespeeld, of toekennen van een Award aan een creatief duo dat voorafgaand aan hun betrokkenheid aan een musical geen kans onbenut liet aan te geven helemaal niets met het musicalgenre te hebben. Het doet ook onvoldoende recht aan de prestaties van de producenten die zonder subsidie toch weer jaar na jaar hun nek uitsteken en het grote publiek bedienen met eigen musicalproducties of buitenlandse producties naar Nederland weten te halen.
In een paar gevallen kon zelfs de jury niet om de terechte winnaar heen. Dat was zeker het geval bij Romy Monteiro; zelden is een ster zo snel gerezen die kwam, zag en overwon. Ook ikzelf had met de nodige scepsis kennis genomen van haar casting voor de hoofdrol in The Bodyguard, maar dat heb ik volledig moeten laten varen na het zien van de eerste voorstelling. Haar prijs als Aanstormend Talent is niet alleen volledig verdiend voor haarzelf, maar ook een compliment voor Albert Verlinde die het aandurfde haar te selecteren en het team dat haar heeft klaargestoomd voor deze rol. Een andere winnaar die op eenzame hoogte staat is Alex Klaasen, die voor de vijfde keer in zijn carrière een Musical Award kreeg. Zijn prestatie in Kiss of the Spider Woman is van wereldklasse en er werd eigenlijk niet aan getwijfeld dat hij – en hij alleen – deze Award verdiende, al kreeg hij in deze rol prachtig tegenspel van de eveneens genomineerde René van Kooten. Ook de Award voor Lone van Roosendaal voor haar rol in Heerlijk Duurt Het Langst is een terechte beloning voor haar vakkundigheid en passie waarmee ze het materiaal van Harry Bannink en Annie MG Schmidt vertolkt. Tenslotte, dat The Bodyguard werd verkozen tot Beste Grote Musical, kan worden gezien als bewijs dat een spectaculaire totaalshow een gewaardeerde musicalvorm is, waarin de professionaliteit van de makers tot uiting komt – hetgeen onderschreven wordt door het publiek, dat dag na dag het Beatrix Theater vrijwel volledig vult!
De optredens tussen de uitreikingen door blijken toch iedere keer weer geen recht te doen aan de productie zoals die in de theaters te zien zijn. Uitgezonderd het optreden van The Beauty & The Beast zullen niet veel kijkers zich aangespoord voelen tot het bezoeken van de getoonde producties – hoe goed deze ook zijn. Het overzicht van de lopende of komende producties was niet volledig, want zo ontbraken onder meer de OpusOne producties De Klokkenluider van de Notre Dame en Sweeney Todd en werd er ook niets gemeld van Pumps & Penalties, de Senf-productie die later deze maand in première gaat. Erg slordig!
Terecht was er veel tijd genomen voor de uitreiking van de oeuvre-prijs voor Joop van den Ende; deze man heeft er voor gezorgd dat musical in Nederland zo populair en professioneel is geworden. Het nummer dat Simone Kleinsma en Chantal Janzen voor hem zongen was goed samengesteld in een fijne balans tussen humor en ontroering. Dat een superster als Tina Turner naar Nederland kwam om Joop de Award te overhandigen geeft aan welke status deze man ook internationaal heeft. We kijken ook reikhalzend uit naar de ontwikkeling van de Tina Turner musical, die in ieder geval is verzekerd van een verhaal met genoeg drama en wereldmuziek. Over de cast maken we ons geen zorgen, met bijvoorbeeld een Romy Monteiro die Anna Mae Bullock op 20-jarige leeftijd kan spelen en Nurlaila Karim die de 38-jarige superster speelt.
Uiteraard had het publiek – terecht – het laatste woord, met de verkiezing van de AD Publieksprijs voor Soldaat van Oranje. Geen productie is zo succesvol geweest, en dat terwijl deze midden in de crisis is gaan spelen en vele risicovolle elementen bevat. Het publiek heeft de voorstelling omarmd en blijft dat al ruim vijf jaar doen. De cijfers doen vermoeden dat hier voorlopig nog geen einde aan komt en dat is goed voor de sector, hoeveel pijn dat mogelijk ook doet bij andere producenten.
Al met al was het Musical Awards Gala helaas geen spetterende show die een deel van het verloren gegane musicalpubliek terug naar de theaters gaat krijgen. In de toekenning van de Awards is ook te weinig waardering voor de producties die dit publiek zouden kunnen aanspreken; wellicht zou een wat grotere vakjury, met meer vertegenwoordiging vanuit het werkveld, kunnen bewerkstelligen dat de Musical Award de statuur krijgt die het toekomt.
Frank