Het genre van de Franstalige chansonniers kent drie grote namen: Léo Ferré, Georges Brassens én Jacques Brel, waarbij Brel toch wel de grootste van de grote drie genoemd mag worden. Hij was niet alleen een taalkunstenaar en poëet, scherp, emotioneel en kritisch, maar ook een vernieuwer, die het Franse luisterlied als passievolle podiumkunst bracht. Zijn leven was kort (hij overleed met 49 aan de gevolgen van longkanker), maar turbulent. Hij stopte met optreden op zijn hoogtepunt, om zich te richten op een (niet-succesvolle) filmcarrière en avontuurlijke reizen. Hij was op jonge leeftijd getrouwd, maar kende vele, vaak kortstondige, buitenechtelijke liefdesrelaties. Gezien zijn status is het ontwikkelen van een musical over zijn werk en leven eerder een artistieke noodzaak dan een nostalgisch project.
Die musical is er nu, geproduceerd door Albert Verlinde en Bram Verhaak. Brel de Musical wil een “ode brengen aan de Vlaamse grootmeester van het chanson”, met Sjors van der Panne in de titelrol. Het verhaal wordt vanuit het moment vlak voor Brels dood in 1978 verteld. In sprongen gaat men terug in de tijd, waarbij Brels grootste vriend “Jojo” (Georges Pasquier, gespeeld door Stefan Rokebrand) de scènes aan elkaar praat of introduceert. Als een regisseur wijst hij rollen van voor Brel belangrijke personages toe aan het ensemble en laat deze de scènes spelen. Aanvankelijk wordt er zelfs vermeld in welk jaar de scène zich afspeelt. Gaandeweg de voorstelling wordt die vorm echter losgelaten.
Dat Sjors van der Panne de rol van Jacques Brel vertolkt, voelt niet alleen logisch, maar bijna onvermijdelijk. Van der Panne is geen zanger die een icoon nadoet, maar een chansonnier pur sang die het werk van Brel al jaren in zijn vezels draagt. Zijn liefde voor diens oeuvre klinkt door in elke frase en zijn benadering is even oprecht als doorleefd: hij zingt Brel niet, hij verstaat hem. Brels optredens waren toneelstukken op zich en Sjors doet dat in deze musical prachtig. Hij is echter een chansonnier en geen acteur; gecombineerd met de nogal vlakke enscenering in een minimalistische opzet word je niet meegenomen in het verhaal. Het beeld dat van Brel wordt neergezet is niet erg positief, waardoor het moeilijk is om mee te voelen met het personage. De hoogtepunten zijn dan ook de gezongen nummers, zowel door Sjors als Wieneke Remmers, die zijn vrouw Miche speelt. Ze worden mooi begeleid door een trio van piano, cello en accordeon.
Brel de Musical laat je zeker kennismaken met het werk van Brel. Of zijn levensverhaal inspireert tot een verdere fascinatie is nog maar de vraag. Wellicht had een concertante versie minstens evenveel impact gehad. Wie vooral voor de muziek komt, zal een prachtige avond beleven, maar wie op zoek is naar een meeslepend levensverhaal blijft wellicht met een zeker verlangen achter.
Frank
Brel de Musical speelt tot en met 22 maart 2026 in Nederlandse theater. Meer informatie en speellijst: www.breldemusical.nl