Limbo ~ 1. acrobatische dans, afkomstig uit Trinidad, waarbij de danser onder een brandende stok door moet dansen. De danser mag zich niet bukken, maar achterover hangen mag wel. 2. voorgeborchte, het verblijf van de zielen die na het sterven niet toegelaten worden tot de hemel en ook niet naar de hel of het vagevuur gezonden worden. Volgens Dante de buitenste cirkel van de hel.
Aan deze twee betekenissen van Limbo kan nu een derde worden toegevoegd: multidimensionaal totaaltheater, waarbij het publiek in vervoering wordt gebracht door een in hoog tempo opeenvolgende cabareteske circusacts, begeleid door opzwepende muziek.
De show werd voor het eerst in 2013 op het Adelaide Fringe Festival in Australië gespeeld en is daarna aan een zegetocht begonnen die ze langs Londen, Edinburgh, Sydney, Bogotá, Aalborg, Brisbane, München, Auckland, Brussel, Hobart en Perth heeft geleid. Vier jaar na de eerste uitvoering heeft het circus haar figuurlijke tent opgeslagen in Amsterdam, om zeven weken lang te spelen in het (Boom Chicago) Rozentheater. In de compacte zaal is een center stage geplaatst, waar het publiek omheen zit; de actie is echter niet alleen op het toneel te zien, maar ook regelmatig daarbuiten.
De muziek (door Sxip Shirley) is vermengd met beestachtige geluiden, als ware het Dante’s Luipaard, Leeuw en Wolvin die je waarschuwen niet verder te gaan. Het is een mengelmoes van jazz, rock en dixie, maar je waant je soms in het Parijse Pigalle of de vroegtwintigste-eeuwse Berlijnse nachtclubs. Het trio muzikanten wordt regelmatig aangevuld met de spelers, die zelf ook een of meerdere instrumenten bespelen. Naast traditionele instrumenten als drums, gitaren, keyboard en (mond)harmonica hoor je beatboxing, een megafoon en zelfs een glazen schaal.
Als de muziek je niet in vervoering brengt, dan doen de circusacts dat zeker. De opening door slangenmens Aurelien Oudot (in tegenstelling tot wat gangbaar is in het circus, een man) is spectaculair en maakt je bewust van elk botje in je lichaam. De Australiër Hilton Denis laat een (tap)dance act zien die de herinnering aan zelfbenoemde Lord-of-the-Dance Michael Flatley doet verbleken. Als het publiek niet van de stoelen komt voor de Franse paal-acrobaat Mikael Bres, die lijkt te spotten met de zwaartekracht, dan is het wel voor zijn acrobatische collega’s Evelyne Allard, Marco Motta of Rémi Martin Lenz. En dan is er Heather Holliday, oogverblindend, verleidelijk, gevaarlijk en spectaculair in haar degenslikken, vuurspuwen en luchtacrobatiek op een paal die over het publiek heen zwiept. Het Pippin-koppel Charlotte O’Sullivan en Nicolas Jelmoni laat een adembenemende “hand-to-hand” act zien; doordat je als publiek bovenop de actie zit, voel je elke ademhaling, zie je de concentratie in hun ogen en vliegt je hartslag omhoog bij elke stunt die ze uithalen.
Limbo is een sexy, Burlesque show, met een oogverblindende cast die in hoog tempo top-acts van wereldniveau laten zien. Vanwege de intieme setting van het Rozentheater wordt je ondergedompeld in de actie en opzwepende muziek, waardoor je vijfenzeventig minuten (geen pauze) op het puntje van je stoel zit. Een show van dit niveau doet Nederland niet vaak aan, je hebt tot en met 6 augustus de tijd om dit in Amsterdam te gaan zien.
Frank
Meer info en kaarten: limboamsterdam.com
Foto’s en trailer: Limbo