Vorige week was het al de beurt aan JOSEPH and the Amazing Technicolor Dreamcoat en vandaag, zondag 18 juli, viel in het Nieuwe Luxor in Rotterdam het doek voor All Shook Up/ Love Me Tender.
Op 22 november 2009 ging deze jukeboxmusical van Joop van den Ende Theaterproducties in Breda (en daarmee tegelijkertijd in Europa) in première met in de hoofdrollen Brigitte Heitzer en René van Kooten. De muziek van Elvis Presley werd eigentijds vertaald door Jan Rot. Cocky van Huijkelom, die in 2009 nog een Musical Award won in de categorie Beste kostuums voor de musical JOSEPH, was verantwoordelijk voor het ontwerp van de kostuums. Naast andere creatives met een flinke staat van dienst, dus genoeg ingrediënten voor een succesvolle productie.
En toch werd deze show niet het (commerciële) succes waarop Joop van den Ende Theaterproducties ongetwijfeld had gehoopt. Weg droom van avond aan avond volle en uitverkochte zalen, hoewel dat lokaal nog wel varieerde. De crisis en recessie hebben hieraan zonder meer bijgedragen, want meerdere producties hebben dit seizoen moeite gehad de zalen goed gevuld te krijgen. Daarentegen wist de productie wel vier nominaties voor een Musical Award in de wacht te slepen (voor Beste vrouwelijke hoofdrol, Beste mannelijke hoofdrol en Beste mannelijke bijrol in een grote productie, en voor Beste geluidsontwerp). Uiteindelijk werd alleen de nominatie voor het Beste geluidsontwerp verzilverd (Jeroen ten Brinke), maar de waardering van vakgenoten in de jury was er dus wel degelijk.
De reacties vanuit het publiek waren heel wisselend. De meest gehoorde kritiek was de flinterdunne en voorspelbare verhaallijn, en de soms te vulgaire grappen, terwijl men in het algemeen wel enthousiast was over de acteer-, zang- en dansprestaties van de cast. Daarbij werd naast de hoofdrolspelers ook opvallend vaak het ensemble geroemd. Het feit dat Rosalie de Jong besloot mee te doen naar ‘Op zoek naar Mary Poppins’ en Tommie Christiaan aan ‘Op zoek naar Zorro’ droeg zeker bij aan hun populariteit. Ook het decor, dat met een paar kleine handelingen, steeds weer anders ingezet kon worden, werd positief ontvangen. Wisselende waardering was er voor de vertalingen van de nummers door Jan Rot.
Alles in ogenschouw nemend, is het buitengewoon knap dat de cast (samen met de crew) erin geslaagd is gedurende het hele seizoen, met als positieve uitschieter de laatste voorstelling, de energie en het tempo in de show hoog te houden. Veel waardering was er ook voor de prestatie van Rosalie de Jong die halverwege de tour, wegens een keelontsteking van Brigitte Heitzer, op stel en sprong en zonder enige doorloop op moest als Nathalie/Ed. En wat te denken van Joanne Telesford, die half juni na slechts anderhalve (!) dag instuderen en repeteren het toneel opging in de rol van Sylvia, nadat Erica Yong zich tijdens ‘Musical Voetbalt’ had geblesseerd en voor de rest van de shows (op één voorstelling na) uitgeschakeld was. Wat je als publiek elke keer weer bij deze productie kon merken, was dat cast (en crew) als één team op (en achter) het toneel stond en bereid was elke keer alles te geven en elkaar te helpen, en dat de sfeer onderling heel goed was. En dat verdient respect en bewondering.
De laatste show van het seizoen is altijd toch een bijzondere en een waarin afscheid genomen wordt, afscheid van het publiek en van collega’s met wie lief en leed gedeeld is. Ook vandaag werd nog één keer alles uit de kast getrokken om een flitsende laatste show neer te zetten: Brigitte stopte tijdens ‘Minimum conversatie’ werkelijk alles in dat nummer wat ze er maar in kon krijgen, terwijl het toch een van de moeilijkste nummers van de show is, en haar laatste solo (VIP’s) was ontroerender dan ooit. De zaal was ook muisstil toen Chad met Ed gezoend had en daardoor in volledige gewetensnood raakte. Daniëlle Veneman als de goddelijke juffrouw Sandra (met een ‘bye’ en een hartje getekend in haar decolleté) haalde vocaal nog eens ongekend uit en verder liet Gemma van Eck zich tijdens haar solo van haar allerbeste kant zien met een uithaal die maar niet leek te eindigen. Papa Nathalie (Fred Butter) gooide in de schoenenwinkel -bij het aantrekken van zijn ‘blue suède shoes’- zijn oude schoenen omhoog richting Chad in plaats van aan de kant, tot grote verrassing van Chad/René die er met een grote glimlach toch één ving. Niet onvermeld mag Joey Schalker blijven die ook deze laatste show als Dennis de sterren van de hemel speelde en met zijn geweldige komische timing als ‘nerd’ de lachers regelmatig op zijn hand had. Zo aandoenlijk als deze laatste keer was hij nog niet eerder. Ook de ontluikende gevoelens tussen Dean en Lorraine waren weer een prachtige mix van komedie en ‘echte’ liefde.
Boven alles was deze laatste show vooral een hele ‘eerlijke’ show, er werd met zoveel oprechtheid en verve gespeeld, dat het niet anders kon dan dat het hele publiek na afloop met een verwarmd hart weer buiten stond. Het restaurant in het Nieuwe Luxor was in de tussentijd omgetoverd tot een feestruimte en de ‘afterparty’ met barbecue voor de hele company zal ongetwijfeld nog een paar uurtjes geduurd hebben.
Rest nog de vraag wat er met deze productie, die immers als Europese première werd gelanceerd, gaat gebeuren. Was de show succesvol genoeg en kwalitatief zodanig geslaagd dat deze in meerdere Europese landen waar Stage Entertainment actief is, geproduceerd gaat worden? Of blijft het bij een eenmalige productie in Nederland? De tijd zal het leren….
– Rosa –