Als je behoort tot de succesvolste songwriters en producers ter wereld, dan is het niet vreemd dat je werk de muzikale basis vormt van een musical. We zagen het bij Benny Andersson en Björn Ulvaeus (Mamma Mia!) of Freddie Mercury en Brian May (We Will Rock You). De Zweedse songwriter en producer Max Martin mag een van de invloedrijkste hitmakers uit de moderne popgeschiedenis genoemd worden. Hij schreef en produceerde hits voor onder andere Backstreet Boys, Britney Spears, Katy Perry, Taylor Swift en The Weeknd en staat met dertig nummer 1-hits in de Billboard Hot 100 als songwriter op de tweede plaats aller tijden, achter Paul McCartney. Dat er een jukeboxmusical gemaakt werd met zijn werk was dus een kwestie van tijd.

Maar goede muziek maakt nog geen goede musical. Zelfs niet voor een jukeboxmusical waar het verhaal doorgaans ondergeschikt is aan de muziek. Waar kun je dan beter inspiratie halen dan bij de man die nog steeds een enorme invloed heeft op theater en literatuur, William Shakespeare? Zijn werk vormde eerder al de basis voor onder andere West Side Story, Kiss Me, Kate of zelfs (qua verhaalstructuur en motieven) The Lion King. Om er letterlijk een nieuwe twist aan te geven, krijgt Shakespeares Romeo and Juliet een alternate ending, die meteen het begin vormt van een vervolg. Voilà: exit Romeo, Juliet mag alleen verder. Een alternate ending als begin van een sequel is niet ongewoon. Dat een sequel het niveau van deel één niet evenaart is dat ook niet.

Het verhaal wordt gepresenteerd als een voorstelling-in-de-voorstelling: Shakespeare (Levi van Kempen) en zijn spelers staan klaar om Romeo and Juliet op te voeren, totdat zijn vrouw Anne Hathaway (Linda Verstraten) besluit dat Juliet (Teddy Vermeer) een ander einde verdient. Er wordt vervolgens afgewisseld tussen het spelen van de scènes, onderbrekingen waarin William en/of Anne uitleggen wat er gewijzigd moet worden aan het verhaal én concertachtige optredens van enkele iconische nummers. Hierdoor wordt de natuurlijke flow van het verhaal voortdurend onderbroken en worden thema’s en motieven óók nog eens letterlijk uitgelegd. Female empowerment, genderidentiteit en acceptatie, tweede kansen en zelfbeschikking zijn nadrukkelijk onderliggende boodschappen, maar ze worden vaker uitgesproken dan uitgespeeld. De relatie tussen Romeo en Juliet blijkt een spiegel te zijn voor het huwelijk tussen William en Anne: something is rotten in the state of Denmark. Voor het publiek rest weinig ruimte voor eigen interpretatie.

Dat wordt bijvoorbeeld duidelijk in de verhaallijn rond May en François. Hun aantrekkingskracht en Mays identiteit hadden zich prima uit hun handelen kunnen ontvouwen, maar worden ook nog uitgebreid benoemd. Hetzelfde gebeurt op het niveau daarboven: Anne en William discussiëren voortdurend over wat Juliet moet willen, leren en besluiten. Daarmee wordt niet alleen het verhaal herschreven, maar krijgen we regelmatig ook de gebruiksaanwijzing erbij.

De overbekende nummers van onder andere Britney Spears, Backstreet Boys, Katy Perry en Adam Lambert worden over het algemeen goed uitgevoerd, al bereikt de voorstelling vocaal niet voortdurend het niveau dat je bij dit repertoire zou hopen. De kracht zit vooral in de energie van het geheel: het ensemble voert de choreografieën strak en overtuigend uit en ook visueel valt er veel te beleven. De kostuums zijn een originele mix van renaissance en streetwear en vormen samen met het decor (mét graffiti) en anachronismen als een fototoestel of mobiele telefoon een mooi eclectisch beeld.

Hoofdrolspeelster Teddy Vermeer heeft visueel alle uitstraling van een leading lady, maar zou die positie in haar spel nog nadrukkelijker mogen opeisen. Haar slotoptreden in “Roar” is spectaculair en voelt eigenlijk als het natuurlijke sluitstuk van de avond. Levi van Kempen past prima binnen de boyband-esthetiek van de voorstelling, maar bij William blijft onduidelijk of hij uiteindelijk toegeeft aan zijn vrouw uit angst haar kwijt te raken, of omdat hij werkelijk door haar argumenten is overtuigd. Linda Verstraten is vocaal met afstand de sterkste van de voorstelling en weet de thematiek bovendien het meest overtuigend in haar spel te leggen. Tristan van der Lingen speelt een heerlijk naïeve Romeo, die met zelfspot het gelijk van Juliet onderstreept. Het Franse accent van Lance (Eddy Zoey) wordt eigenlijk pas echt grappig wanneer wordt gemeld dat er in het gespeelde stuk helemaal geen accenten voorkomen. Andere grappen vinden minder vanzelfsprekend hun weg naar de zaal.

& Juliet levert een visueel sterke voorstelling op, gedragen door ijzersterke muziek van wereldniveau. Dramaturgisch wordt echter op veel borden tegelijk gespeeld, terwijl de verbindende dialogen tussen die verschillende lagen het publiek weinig ruimte laten voor een eigen interpretatie. Daardoor valt er in de voorstelling uiteindelijk minder te ontdekken dan ze zelf lijkt te beloven.

Frank