Theater maken zonder dat de commercie voorop staat, dat is de doelstelling van De Brug Musicaltheater, een groep jonge theatermakers uit Amsterdam. Het gepassioneerd streven om een artistieke brug te slaan tussen theatermaker en publiek heeft eerder geresulteerd in voorstellingen als Ordinary Days en Voor je ’t weet (Next thing you know). De laatste kreeg een succesverlenging in M-Lab, de eerste is één jaar na dato hernomen met een deels nieuwe cast en speelt een week in de Amsterdamse Doelenzaal. Het bewijs dat succes niet altijd commercieel gedreven hoeft te zijn.
Ordinary Days is een kleinschalige off-Broadway kamermusical, van de Amerikaanse componist Adam Gwon. Het handelt om de dagelijkse beslommeringen van vier jonge New Yorkers en de keuzes en twijfels waar ze mee geconfronteerd worden. Jason (Maarten Smeele) en Claire (Julia Berendse) zijn geliefden, maar als ze gaan samenwonen lijken hun twijfels over hun liefde juist toe te nemen. Deb (Patricia van Haastrecht) is een studente die werkt aan haar dissertatie over Virginia Woolf. Ze verliest echter vlak voor de deadline haar schrift met aantekeningen. Dat wordt gevonden door de (assistent-) kunstenaar Warren (Wesley de Ridder), die de schoonheid ontdekt in de zaken die hij op straat vindt. In het schrift staat Deb’s email adres en hij legt contact. Ze spreken af in het Metropolitan Museum, zodat hij haar schrift kan teruggeven. Vluchtig kruisen hun wegen met die van Jason en Claire, zonder elkaar echt te ontmoeten. Tussen Deb en Warren ontstaat een vriendschap, al vergewist Deb zich eerst van de homoseksualiteit van Warren.
De sprankelend neurotische Deb wordt mooi vormgegeven door de expressieve Patricia die mimiek en stem volledig onder controle heeft.
Het vrijwel volledig doorgecomponeerde stuk is door Julia Berendse en Wesley de Ridder vertaald, maar de intieme oorspronkelijke opzet is behouden. Een zaal met maximaal 60 zitplaatsen verdeeld in vier blokken, kleine podia daartussen, een vleugel in het centrum en de schetsmatige skyline van New York tegen de wanden. De focus ligt daardoor nog meer op de performance van de acteurs. Het klinkt soms vreemd als het (versterkte) geluid uit een andere richting komt als waar de acteur zich bevindt, hetgeen wat gewenning van het publiek vraagt. Het spel en zang is ijzersterk, waardoor het publiek bij de les blijft en zich aandachtig toeschouwer voelt in de doorsnee dagen van de personages. Vooral de soepelheid en verstaanbaarheid in de stemmen van Patricia en Julia valt op. De sprankelend neurotische Deb wordt mooi vormgegeven door de expressieve Patricia die mimiek en stem volledig onder controle heeft. In personage-ontwikkeling van Claire laat Julia heel mooi een wat koele, afstandelijke jonge vrouw zien, die tegen het einde van de voorstelling haar emoties omarmt. De mannelijke personages zijn vanaf het begin al een stuk duidelijker; Jason is er van overtuigd dat hij de ware heeft gevonden en Warren is vanaf het eerste moment het lichtpuntje in het anonieme en grauwe straatbeeld, die mensen wil wijzen op de schoonheid van alledag.
Met Ordinary Days laat De Brug een prachtig stuk muziektheater zien, waarbij je als publiek haast de indruk hebt de rol te spelen van voorbijganger, die even opkijkt om een glimp van de levens van anonieme stadgenoten te zien. Juist vanwege de kleine opzet maakt de professionaliteit van de spelers indruk en daarmee een bezoek aan de Doelenzaal meer dan waard. Het stuk speelt nog tot 19 april, kaarten zijn verkrijgbaar via www.debrugmusicaltheater.nl.
Frank
