Het is dertig jaar geleden dat de film Flashdance uitkwam. Destijds één van de kaskrakers in de bioscoop en naast een Oscar voor Best Original Song (voor “What a Feeling”) bereikten twee singles (ook “Maniac”) de toppositie in de Amerikaanse top 100. Daarnaast heeft de film door haar stijl (een snelle opeenvolging van scenes, ondersteund door popmuziek) bijgedragen aan de opkomst van de Music Video en het kabelstation dat het genre groot heeft gemaakt, MTV. In 2008 is Flashdance als musical in première gegaan, in Theatre Royal Plymouth in Engeland.
Zondag 29 september ging de Nederlandse versie van Flashdance in première, in Theaters Tilburg, met hoofdrollen voor Anouk Maas, Jim Bakkum en Carry Tefsen. Echter, in tegenstelling tot Jennifer Beals in de film, die in veel scenes werd vervangen door body-doubles en stand-ins en geen noot hoefde te zingen, moet Anouk alles zelf spelen en er bovendien bij zingen – en dat voor een live publiek. Dat is op zich al een compliment waard.
Het plot is, evenals in de film, in enkele zinnen te vertellen. In feite wordt dat zelfs in de voorstelling ook gedaan, want na twee scènes weet je eigenlijk het hele verhaal, inclusief een te voorspellen afloop. Het is een variant op het Cinderella-verhaal, van een meisje dat droomt van een danscarrière en haar prins op het witte paard. Door de voorspelbaarheid van het verhaal, komt er extra nadruk te liggen op de aankleding ervan. Dat is voor een deel uitstekend gelukt; er zijn vijf bekend in het gehoor liggende songs overgenomen uit de film en die worden, analoog aan het origineel, als een music video uitgebeeld. Ze zijn niet vertaald, dus voegen weinig aan het verhaal toe, maar in de uitvoering van Maniac, Gloria, What a Feeling, I Love Rock ’n Roll en Manhunt kan de cast zich volledig uitleven. De energie van Maniac bleef wat laag, maar met I Love Rock ’n Roll zet Marjolein Teepen de zaal op zijn kop en met What a Feeling geeft Anouk een droomfinale. Het verhaal wordt vervolgens verteld in dialogen en nieuwe geschreven, Nederlandstalige, nummers.
Voor het ensemble is deels gekozen uit toptalenten uit de dans-talentenjacht So You Think You Can Dance. Om deze dansers volledig tot hun recht te laten komen, is de choreografie verzorgd door Roy Julen, die als hoofdchoreograaf verbonden is aan datzelfde televisieprogramma. Het resultaat is een aantal spectaculaire dansscènes, zowel individueel als collectief, vergelijkbaar met de optredens in So You Think. Toch bekruipt je het gevoel dat er met zeven weken voorbereiding aan wat hogere standaarden voldaan had kunnen worden, dan wat voorheen door diezelfde dansers in één week werd gedaan, maar mogelijk is dat een kwestie van (te) hoog gespannen verwachtingen.
Anouk’s dans is voortreffelijk en haar zang is onberispelijk. Daarnaast zie je dat ze een getraind danslijf heeft en dat draagt zeker bij aan het totaalplaatje.
De prestatie van Anouk Maas is al eerder genoemd, maar kan niet genoeg benadrukt worden. Zij draagt de last van het top-danstalent dat haar ene kans moet benutten en dan ook moet scoren en ze doet dat voortreffelijk. Haar dans is voortreffelijk en haar zang is onberispelijk. Daarnaast zie je dat ze een getraind danslijf heeft en dat draagt zeker bij aan het totaalplaatje. Over Jim Bakkum is eerder al in diverse media veel geschreven, ook door hemzelf. Er werd getwijfeld of hij het vocaal zou aankunnen, zijn verkoudheid zou hem parten spelen. Tijdens de première rekende hij af met alle twijfels en vooroordelen; zijn spel is naturel en geloofwaardig en zijn zang is naast goed verstaanbaar ook erg prettig in het gehoor liggend. De zaal beloonde dat ook met een daverend applaus, waar hij zelf ook van onder de indruk was. Verdere hoogtepunten zijn het optreden van Marjolein Teepen, die als Tess de lachers op haar hand kreeg met haar benadrukte Brabantse accent en directheid, maar ook met haar indrukwekkende dans en voor haar typerende vocale uithalen – alsook het schoolvoorbeeld van komische timing dat Joey Schalker laat zien. Een extra moeilijkheidsgraad voor hem is dat zijn personage juist een gebrek aan komische timing heeft. Jantien Euwe speelt wellicht het meest interessante personage van de bijrollen, als het meisje Gloria dat grote dromen heeft, maar verkeerde keuzes maakt. Complimenten zijn er tenslotte ook voor Rubiën Florens Vyent; hoewel dit haar allereerste professionele productie is (zij is stagiaire), weet ze zich in haar rol als Kiki uitstekend staande te houden te midden van een groep met veel meer ervaring.
Met Flashdance heeft Albert Verlinde een productie die ongetwijfeld voor volle en tevreden zalen gaat zorgen. Door de “cross-over” naar de danswereld wordt ook voor een deel een nieuw publiek aangesproken en dat kan voor het genre alleen maar positief uitwerken.
Frank
Na afloop van de première spraken we uiteraard met de cast en hun eerste reactie vind je hieronder.
[yframe url=’http://www.youtube.com/watch?v=EBxVlP5h44c’]
Foto’s: Roy Beusker