“Een vlijmscherpe muzikale komedie, met Italiaanse muziek, familieperikelen over de erfenis van oma, foute keuzes en onverwachte wendingen”, zo wordt de voorstelling Casa Mia aangeprezen door producent Bos Theaterproducties. Het markeert de terugkeer van hoofdrolspeler Isa Hoes in het theater, maar herenigt ook scriptschrijver Lucas de Waard met Xander van Vledder (regie), die eerder samen Willem Ruis: De Show van zijn Leven hebben gemaakt. Reden genoeg om de première, vrijdagavond 8 november in Theater De Kom, bij te wonen.
Naast Isa Hoes (Lynn) bestaat de cast uit Teunie de Brouwer (dochter Kyra), Peggy Vrijens (zus/tante Sylvia) en Joe Sinduhije (makelaar Gianni Esposito). Een pratende robotstofzuiger én een irritante, bijna-alwetende AI-assistent vervolmaken het gezelschap. Lynn en Kyra zijn na de crematie van oma naar Sicilië gegaan, naar oma’s vakantiehuis, om haar as daar uit te strooien. Lynn heeft echter ook een makelaar uitgenodigd om het huis te laten taxeren, tot ergernis van Kyra, die vreest dat het gaat worden opgekocht door een ontwikkelaar van vakantieparken. Zus Sylvia heeft weliswaar de crematie online bijgewoond (ze reist al jaren de wereld rond, met vage, niet gerealiseerde plannen), maar arriveert net op tijd om kenbaar te maken dat ze zelf het huis wil bewonen.
Het hoog op een berg gelegen huis wordt bedreigd door een naderende bosbrand, maar dat is niet het enige dat voor een climax zorgt. Na een tweetal plotwendingen blijkt namelijk dat drie van de vier personages niet te zijn wie we dachten.
De komische situaties ontstaan deels door het contrast tussen de vrouwelijke personages; Lynn is de praktisch ingestelde zakenvrouw, die zich genoodzaakt voelt om alles te regelen. Zus Sylvia is het tegenovergestelde, zweverig, impulsief en door haar gebrek aan doorzettingsvermogen niet in staat iets af te maken. Dochter Kyra is de activistische Extinction Rebellion-aanhanger, die steevast protesterend op de A12 te vinden is. Het wederzijds onbegrip zorgt voor komische situaties, die soms als een klucht aanvoelen. Het blijft echter ook te veel op dat niveau hangen en mist de kans om een diepere laag aan te boren in de personages. De voorstelling begint en eindigt met hetzelfde Italiaans gezongen lied, maar een deel van de betekenis daarvan gaat verloren als je die taal niet machtig bent.
Grappig en vermakelijk is Casa Mia echter zeker wel, mede ook door de herkenbare (familie-) situaties. Vlijmscherp is het wellicht niet, maar het is zeker een bezoek aan het theater waard.
Frank
Casa Mia speelt tot 21 februari in Nederlandse theaters. Meer informatie en tickets: www.bostheaterproducties.nl
