Het regelmatig bezoeken van WWRY is inmiddels min of meer een ritueel geworden in ons musical-leven. Alsof we de luchtige niemendalletjes af en toe uit ons gestel moeten laten blazen met een partijtje stevige rock. Nu was er echter een speciale aanleiding om plaats te nemen op rij 0; er waren n.l. aanwijzingen dat dit keer Daniëlle Veneman zou opgaan als Killer Queen en aangezien we zeer van haar genoten hadden in haar rol als “goddelijke Sandra” in All Shook Up / Love Me Tender, konden we de verleiding niet weerstaan.
In het theater aangekomen bleek echter dat niet alleen Daniëlle haar alternate-plaats had ingenomen, maar ook Charly Luske als Galileo (i.p.v. John Vooijs) en waren de 1e understudies Lara Grünfeld en Marlon David Henry de vervangers van respectievelijk Marjolein Teepen (Scaramouche) en Charly Luske (Brit). En of dat allemaal nog niet genoeg was, bleek Ger Savelkoul de rol van DJ van Rutger Le Poole waar te nemen, Een ware alternate/understudy show dus! Mijn ervaring daarmee was niet altijd onverdeeld positief, maar aangezien zowel Daniëlle als Lara tot mijn rijtje favorieten behoren, kon het niet anders dan een kwalitatief goede en zeer vermakelijke show worden. En dat werd het!
De eerste scene, waarin DJ de proloog vertelt, maakte op mij iets minder indruk dan wanneer Rutger dat doet. Die geeft het karakter van DJ toch echt meer kleur. In dit geval werd de scene nog overstemd door lawaai uit de coulissen, waar het opstellen van de decorstukken voor de volgende scene tot de nodige problemen bleek te leiden. Toen DJ onder het toneel verdween, ging het doek dan ook neer en kondigde een stem aan dat de show i.v.m. technische problemen tijdelijk werd stilgelegd. Na een kwartier wachten, begeleid door getimmer en geklop, werd de show echter weer hervat. Wellicht had men beter de eerste scene opnieuw kunnen doen, want de opkomst van de gaga girls & boys werd nu toch wel anders ontvangen dan normaal. De smiles op hun gezichten waren ook niet zo fake, blijkbaar was er achter de schermen ook de nodige hilariteit geweest.
De show daarna had er echter helemaal niets onder te lijden gehad. Ondanks de vele vervangingen (en een ensemble dat toch wel iets kleiner was dan normaal), was de show absoluut in orde, anders wellicht dan met een complete A-cast, maar zeker niet slechter. En op sommige onderdelen zelfs beter! Daniëlle Veneman lijkt de norm te hebben gesteld waartegen de andere Killer Queens afgemeten moeten worden. Een norm die niet eenvoudig te behalen zal zijn. Het gemak waarmee zij zingt is onvoorstelbaar en ze combineert dat probleemloos met het neurotische gedrag en stemmingswisselingen van een echte Killer Queen. Af en toe herken je er wel haar eerdere rol van Sandra uit ASU/LMT in, maar dat is eerder een verdieping van het karakter dan een beperking. Haar uitstraling is fenomenaal en ze heerst op het toneel alsof ze nooit anders doet dan deze rol spelen. Ook Lara Grünfeld is een fantastische Scaramouche. Haar stem is wellicht minder ver dragend dan die van Marjolein Teepen, maar ze heeft meer finesse in haar stem en legt er veel meer emotie in. Daarnaast beschikt ze over talloze gezichtsuitdrukkingen, die zeker van af de voorste rijen een extra dimensie aan haar spel geven. Dat Charly Luske een uitstekende Galileo is, mag verwacht worden, gezien zijn ervaring in de Duitse We Will Rock You. Maar toch verraste hij me! Hij heeft een uitstekende rock-stem (al blijft John’s unieke stem waarbij elke noot raak is bij mij toch favoriet), beweegt zich losjes en vrij en geeft met zijn spel een wat logischere ontwikkeling aan het karakter van Galileo dan John. Je ziet wat duidelijker de geleidelijke ontwikkeling van de stotterende dromer naar de zelfverzekerde rockstar. Zeker met de laatste 3 nummers knalt hij echt door de speakers! En extra opvallend: de chemie tussen Charly en Lara is bijzonder, zeker omdat ze naar verwachting niet vaak deze rollen samen spelen. Net als Lara had ik Marlon David Henry al eerder zien spelen. Die eerste keer was ik niet bijzonder onder de indruk, maar hij was nu erg gegroeid in zijn rol als Brit. Hij speelde met meer overtuiging, met zijn eigen invulling en met betere zang. Nog steeds af en toe iets te weinig kracht zodat hij overstemd werd door de muziek, maar in zijn spel in combinatie met Floortje (Ozzie) nu erg vermakelijk, waarbij het lengteverschil af en toe goed gebruikt werd!
De zaal was ook met deze alternate/understudy show erg enthousiast, al ging men tijdens het eerste deel van Bohemian Rhapsody weer zitten. Dat lag echter niet aan de cast of de uitvoering van deze show, want daarmee werd bewezen dat het wel degelijk mogelijk is om een minstens gelijkwaardige cast van alternates en understudies het toneel op te sturen. De show had er helemaal niets onder te lijden, het publiek ook niet. En dat is iets waar veel andere producties nog een voorbeeld aan kunnen nemen! Een avond We Will Rock You staat garant voor een topshow, ook met deze alternates en understudies!
Frank