Afgelopen zondag 8 februari ging in Theater De Meervaart in Amsterdam feestelijk het doek op voor Alice in Wonderland, de nieuwste familiemusical van Theater Terra. Na eerdere successen met titels als De Klokkenluider van Notre Dame en Belle en het Beest waagt Terra zich opnieuw aan een bekende klassieker, dit keer een verhaal dat al generaties lang tot de verbeelding spreekt. En dus doken we met nieuwsgierigheid het konijnenhol in voor deze première. Maar eerlijk is eerlijk: eenmaal beland in Wonderland voelden we ons af en toe toch een beetje als Alice zelf: licht verdwaald, zoekend naar de magie, en niet helemaal zeker of we nog wel op het juiste pad zaten.
Wat in het begin vooral opviel, is dat de voorstelling (nog) niet helemaal een duidelijke flow had. De kleine cast van vier spelers droeg tussen de scènes door zelf de verschillende decorstukken op en af. Hoewel die decorstukken stuk voor stuk leuk, origineel en uitgesproken zijn, zorgden de wissels ervoor dat er soms nét wat meer tijd tussen scènes zat dan nodig voelde. Daardoor werd het geheel wat fragmentarischer en merkten we in de zaal dat vooral de jongste bezoekers hun spanningsboog af en toe kwijtraakten. Tegelijkertijd moet gezegd worden dat zowel het decor als de kostuums perfect aansluiten bij de typische, kleurrijke en eigenzinnige vibe van Alice in Wonderland.
Het verhaal: Alice in Wonderland volgt de avonturen van een jong meisje, Alice, die na het achtervolgen van een wit konijn terechtkomt in een wonderlijke wereld vol fantasie, raadsels en bijzondere ontmoetingen. In Wonderland leert zij dat groeien, durven en jezelf ontdekken hand in hand gaan. Tijdens haar reis ontmoet ze kleurrijke figuren die haar telkens een stukje verder helpen (of juist in verwarring brengen) terwijl ze haar weg probeert te vinden in een wereld waar niets helemaal logisch lijkt.
Alice (Nikita Willemsen), beweegt soepel over het toneel en zet de rol van het jonge, nieuwsgierige meisje duidelijk neer – soms zelfs nét iets té nadrukkelijk. Toch weet ze met haar energie en open uitstraling makkelijk contact te maken met het publiek. Haar chemie met de andere spelers is prettig en geloofwaardig, wat vooral in de samenzang goed naar voren komt; die momenten klinken warm en verzorgd. In de ballads ligt er voor haar nog wat groeiruimte. Daar klinkt haar stem soms wat dun en mist het hier en daar de power om echt binnen te komen, maar de potentie is zichtbaar.
Wesley de Ridder neemt, naast nog een flink aantal andere personages, de rol van het Witte Konijn voor zijn rekening. Met zijn grote gevoel voor typetjes en stemmetjes weet hij telkens weer de harten van het publiek te veroveren. De stem van het Witte Konijn deed af en toe een beetje denken aan Teigetje uit Winnie de Poeh, maar dat past ergens ook wel bij de speelse toon van de voorstelling. Daarnaast schakelt hij moeiteloos tussen de verschillende rollen die hij speelt, wat zorgt voor veel afwisseling en een fijne dosis humor op het toneel.
Melle Berendse kruipt in de huid van de Gekke Hoedenmaker en dat is een rol die hem duidelijk goed ligt. Hij beschikt over een prachtige, warme zangstem die heel prettig is om naar te luisteren en die echt opvalt binnen het geheel. We zagen Melle eerder als Quasimodo in De Klokkenluider van Notre Dame, waar hij al liet zien dat hij een rol klein en emotioneel kan neerzetten. In deze voorstelling toont hij juist de andere kant en zet hij een grootse en gekke Hoedenmaker neer.
Sjors Arts speelt onder andere de Hartenkoningin, een rol die hem qua humor op het lijf geschreven is. Hij brengt het personage speels en met veel komische timing, wat zorgt voor de nodige lachmomenten in de zaal. Tegelijkertijd zorgt die humor er soms ook voor dat de ernst van het personage een beetje naar de achtergrond verdwijnt. De dreiging, angst en slechtheid die bij de Hartenkoningin horen, worden daardoor niet altijd even voelbaar, terwijl dat de rol nog net wat meer gelaagdheid had kunnen geven.
Er zijn ook een aantal hele sterke artistieke keuzes gemaakt. Zo maakt de Cheshire Cat een bijzonder leuke entree in drie delen, waarbij de drie mannelijke spelers met een echoënd effect tegelijkertijd dezelfde teksten uitspreken. Dat klinkt wonderbaarlijk strak en geeft de kat echt iets mysterieus en magisch. Juist daarom is het een beetje jammer dat diezelfde Cheshire Cat een paar scènes later door één persoon wordt gedragen en dus nog maar één stem heeft. Daarnaast maakt Terra fijn gebruik van projecties en schaduwspel om de wereld van Wonderland extra vorm te geven. Het zijn toevoegingen die de voorstelling visueel interessanter maken en goed passen bij de fantasierijke sfeer. Wat ook genoemd mag worden, is dat de drie mannelijke spelers ontzettend goed blijven in puppeteering, en dat dat nooit zal vervelen. De manier waarop ze de poppen tot leven wekken, zorgt ervoor dat je als publiek al snel naar de pop kijkt in plaats van naar de speler erachter. En juist dat is misschien wel het grootste compliment: als je bijna vergeet dat er iemand achter zit, weet je dat het echt goed gedaan is.
Al met al voelt Alice in Wonderland als een voorstelling die nog een beetje moet groeien. De ingrediënten zijn er zeker: een sterke cast die zichtbaar hard werkt, mooie kostuums, creatief bedacht decor en een aantal slimme theatrale vondsten die de wereld van Wonderland echt tot leven brengen. Daarnaast heeft Theater Terra opnieuw laten zien dat ze met een kleine cast een grootse, fantasierijke wereld kunnen neerzetten. Vooral in de momenten waarin spel, muziek en puppeteering echt samenkomen, zie je de kracht van het gezelschap en voel je even die typische Wonderland-magie. Misschien waren we af en toe een beetje de weg kwijt tijdens deze reis, maar zoals Alice zelf al leert: verdwalen hoort er soms gewoon bij. Met nog wat speelervaring en ritme kan deze voorstelling zomaar steeds meer op z’n plek vallen: en dat maakt het zeker de moeite waard om zelf eens het konijnenhol in te stappen.
Alice in Wonderland gaat vanaf nu toeren door verschillende theaters in Nederland! Meer info en kaarten: www.theaterterra.nl
Teddy
Foto’s: Marc Bos