Dear Evan Hansen: Je wordt gezien – en geraakt • musicaljournaal

Sinds de eerste opvoering in 2015 in Washington DC heeft de musical Dear Evan Hansen een bijzondere plaats verworven in het hedendaagse musicalrepertoire. De voorstelling, met muziek van Benj Pasek en Justin Paul (ook bekend van La La Land en The Greatest Showman) en een boek van Steven Levenson, groeide razendsnel uit tot een moderne klassieker. Het verhaal over een jongen die uit eenzaamheid en onvermogen om “nee te zeggen” een leugen in stand houdt, resoneerde bij een groot publiek. Broadway omarmde de voorstelling, de prijzenregen volgde, en het nummer You Will Be Found groeide uit tot een anthem van troost voor velen.

De verfilming uit 2021 werd daarentegen minder warm onthaald. De magie van het theater leek in de filmversie ver weg, ondanks het feit dat Ben Platt opnieuw Evan speelde. De castingkeuze – Platt was inmiddels dertig – werd niet unaniem gewaardeerd, en de vertelling verloor aan kracht in de overzetting naar het witte doek.

Nu is het de beurt aan Nederland, door samenwerking tussen Medialane en de Theateralliantie. En de Nederlandse productie bewijst: Dear Evan Hansen werkt nog altijd, ook in het Nederlands.

Dear Evan Hansen vertelt het verhaal van Evan, een onzekere tiener met een sociale angststoornis, die per toeval betrokken raakt bij een tragisch misverstand. Wanneer een klasgenoot, Connor Murphy, zelfmoord pleegt, wordt een van Evans brieven aangezien als Connors afscheidsbrief. Evan laat de waarheid in het midden en groeit uit tot een onverwachte held. Zijn leugen brengt troost aan Connors familie en geeft Evan eindelijk het gevoel ergens bij te horen. Maar hoe langer hij vasthoudt aan zijn verhaal, hoe moeilijker het wordt om eerlijk te zijn.

De voorstelling staat of valt met de hoofdrol – en in Ward van Klinken heeft men een ware vondst gedaan. Als Evan Hansen is hij kwetsbaar, ontwapenend en volkomen geloofwaardig. Zijn fysieke spel – de nerveuze schouders, het oogcontact dat telkens even wordt vermeden – is minutieus en precies goed. Zijn zang – met name in het indringende Zwaaien tot het Pijn Doet (Waving Through a Window) en het ontroerende Te Veel (Words Fail) – snijdt door de zaal. Ward speelt Evan niet; hij ís Evan. Een jong talent om in de gaten te houden.

Ook de rest van de cast maakt indruk. Dave Rijnders zet een onweerstaanbaar komische Jared Kleinman neer, met perfect getimede oneliners die zorgen voor lucht tussen de zware thema’s. Tegelijk laat hij doorschemeren dat ook Jared niet ongevoelig is voor eenzaamheid. Pepijn van den Berg maakt van Connor Murphy een mysterieus en gelaagd personage. Zelfs als denkbeeldige verschijning in Evans hoofd weet hij een ongemakkelijke rust te brengen.

Aan moeders geen gebrek in deze voorstelling, maar beiden maken op hun eigen manier indruk. Marlijn Weerdenburg zingt prachtig als Heidi Hansen, al blijft haar spel op emotioneel vlak soms net iets te ingetogen. Cystine Carreon daarentegen overtuigt in elke scène als de radeloze Cynthia Murphy. Haar wanhoop om haar overleden zoon is tastbaar, haar zoektocht naar betekenis aangrijpend. Ze klampt zich vast aan elke strohalm, hoe pijnlijk ook – en dat raakt.

Alex van Bergen lijkt in eerste instantie een te jonge uitstraling hebben voor de rol van vader Larry Murphy, maar weet met ingetogen spel juist te overtuigen als man die zijn emoties niet uit, maar wel degelijk voelt. Lisa Schol, als Zoe Murphy, maakt grote indruk. Haar woede, verdriet en verwarring voelen echt en haar prachtige zang snijdt dwars door de zaal.

Een opvallende rol is die van Alana Beck, gespeeld door Naima Bayo. Alana is fanatiek, controlerend en vastbesloten – maar ook onbegrepen. Hoewel de personageontwikkeling wat gekunsteld aanvoelt en haar motivatie voor Project Connor niet helemaal lekker landt, speelt Bayo haar rol vol overtuiging. Soms iets over de top, maar altijd met energie.

Minder geslaagd is het decor. Net als in Come From Away bestaat het grotendeels uit verschuifbare blokken in een sobere, Scandinavisch aandoende stijl. Hoewel dit functioneel is voor snelle overgangen, voegt het visueel weinig toe aan de gelaagdheid van het verhaal. Het vele schuiven leidt bovendien af van de emotionele kern van sommige scènes. Een gemiste kans.

En dan is er nog het kostuum van Evan. Wie vertrouwd is met de musical, herkent hem meteen aan de blauw gestreepte polo – zelfs op de Nederlandse poster én tijdens het Musical Awards Gala was dit dé look van Evan Hansen. Des te opvallender dat Ward hier een blauw-grijze geblokte blouse draagt. Een detail? Misschien. Maar in een voorstelling waarin identiteit en herkenning centraal staan, voelt deze keuze als een opvallende misser.

Toch blijft er aan het eind van de voorstelling vooral ontroering hangen. Dear Evan Hansen is een musical over misverstanden, over hoe we allemaal proberen te overleven, over ouders die worstelen en kinderen die zich verloren voelen. De Nederlandse cast brengt deze thema’s met respect, nuance en indrukwekkend vakmanschap.

Met Ward van Klinken als bezielde kern straalt deze productie, ook zonder visueel spektakel. Het is theater dat raakt. En dat is, net als bij Evan zelf, misschien wel het allerbelangrijkste: dat je wordt gezien.

Frank