Nog voordat de winnaar van “Op Zoek Naar Zorro” bekend was, waren de kaarten voor de show in het Parktheater in Eindhoven gisteravond al geboekt. Pas heel recent werd werd echter duidelijk dat niet winnaar Tommie zou opgaan als Diego, maar “runner-up” Roman van der Werff. Een kans die we uiteraard aangrijpen om er een mini-verslag over te schrijven. Elders op MusicalJournaal staat al voldoende beschreven over deze show, dus we hadden ons willen beperken tot het optreden van Roman hierin.
Hadden. Niet dus. Niet dat Roman niet opging, dat deed hij wel, maar de hoofdrol werd gisteravond opgeëist door de (falende) techniek. Dit werd zo’n show waarin zowat alles wat verkeerd kàn gaan, ook fout gaat. Zo één die je dus maar zelden treft en dat is maar goed ook, zowel voor cast, crew als publiek. Het licht liet het regelmatig afweten, net zoals het geluid. Het ergste leek echter de vloer te zijn, die zo spekglad was, dat met name René van Kooten en Roman regelmatig half of helemaal onderuit gingen. Dit alles had tot gevolg dat de spelers ook niet helemaal in hun spel konden komen. Was dit “Zorro on Ice” meets “A Comedy of Errors”? Het leek er af en toe wel op. De gevolgen waren ook voor de onervaren Zorro-bezoeker duidelijk te zien, al was het maar vanwege de showstop van ruim een kwartier in de eerste akte, hetgeen het publiek ertoe inspireerde om de wave door de zaal te laten rollen. Wat minder opvallend was dat Zorro zonder degen de badkamer in vluchtte. Hij kon daardoor wat moeilijker de handdoek aan Luisa geven waardoor deze met een kleine “wardrobe malfunction” geconfronteerd werd… En als Zorro tegen het einde van de 2e akte aan Luisa uit wil leggen waarom het zo lang duurde voordat ze bevrijd werd, struikelde hij over het tweede woord, waarna Michelle (en achtereenvolgens ook Roman en iedereen in de zaal) het niet meer inhield en in lachen uitbarstte. Bij de toegift besloten de microfoons er collectief de brui aan te geven. Zelfs op de voorste rij was de zang nog maar amper te verstaan, al deed René erg zijn best om “unplugged” zoveel mogelijk geluid te maken.
Onder deze omstandigheden kon het dan ook geen supershow worden, al hebben we ons toch wel prima vermaakt. Toch kan er wel wat gezegd worden over het optreden van Roman als Diego / Zorro. Hij heeft een geweldig mooie stem die perfect past in het duet met Michelle en in zijn briljant gezongen tweede “Hoop” bereikte zijn wanhoop de achterste rij van de zaal. Hij heeft een groot komisch talent dat goed tot zijn recht komt bij de sullige Diego. In “Op Zoek Naar Zorro” liet hij tijdens een Zorro-missie al zien dat hij als geen ander een stemmingswisseling kon acteren en dat deed hij nu ook, toen hij in Ramon’s gezicht de onnozelheid zelf speelde, maar achter zijn rug de woede van zijn gezicht spatte. Hij is niet de soepele, kwajongensachtige Zorro die Tommie neerzet, maar meer de rechtvaardige edelman die Willem Nijholt al in hem zag. Met Roman van der Werff op het toneel zie je een andere Zorro en onder andere omstandigheden dan gisteravond kan dat tot een perfecte show leiden!
Frank