Gisterenavond ging op Paleis Soestdijk in Baarn Elisabeth in Concert 2018 in première. In 2017 was er al een reeks reünie concerten op Paleis het Loo en dit jaar is Soestdijk het sprookjesdecor voor deze musical. Met de oude vertrouwde cast en een nieuwe Luigi Lucheni, Tony Neef, kwam het levensverhaal van Elisabeth weer tot leven.
Dit levensverhaal begint eigenlijk al bij binnenkomst, als je plaats neemt op de tribune tegenover het paleis. Door het mooie Paleis Soestdijk zit je al gelijk een beetje in de sprookjessfeer, wat een mooi contrast geeft met de zware momenten uit het leven van keizerin Elisabeth. Een vrouw die moesten vechten voor haar bestaan en niks anders wilde dan een vogel zijn die zijn vleugels uit kon slaan. Haar leven was van haar.
Wanneer de eerste noten klinken van de proloog en de cast komt oplopen is het doodstil op het terrein. Deze indrukwekkende klanken zuigen je letterlijk het verhaal in en vanaf minuut één wil je niks missen. De musical Elisabeth vertelt het verhaal over de mooie Elisabeth, die trouwt met keizer Franz Joseph van Oostenrijk. In het begin lijkt hun huwelijk een sprookje, maar dit verandert al snel als moeder Sophie de touwtjes in handen neemt. Elisabeth (Sissi) wordt gedrild tot Keizerin en kan hierbij niet op de steun van haar man rekenen, die druk is met het besturen van het Keizerrijk. Na het verliezen van haar dochtertje Sophie, en haar zoontje die later erg onderdrukt wordt door haar schoonmoeder, is Elisabeth er klaar mee. Ze komt voor zichzelf op en stelt een ultimatum aan haar man om voor haar of zijn moeder te kiezen. Na het bedrog van haar man, breekt ze alle banden met de keizerlijke familie en helpt haar inmiddels volwassenen geworden zoon niet, die er helemaal doorheen zit. Het duet tussen hun twee: “Was jij mijn spiegel maar”, kwam echt binnen en de tranen stonden in mijn ogen. Zo ontzettend mooi. Beproefd door alle zware momenten in het leven, doen Elisabeth zo ontzettend verlangen naar de dood. Haar “vriend” die haar hele leven al achter haar aan zit, in een poging haar liefde voor haar te winnen en haar mee te nemen naar zijn dodenrijk. Maar nu Elisabeth zich er zo makkelijk aan toegeeft, zit de dood er dan nog wel op te wachten…..????
Keizerin Elisabeth wordt in deze versie ook weer vertolkt door musicalster Pia Douwes. Wat blijft die vrouw je verbazen met haar fenomenale zangstem en iedere keer lijkt ze “Mijn leven is van mij” nog mooier te zingen dan voorgaande keren. Van begin tot eind weet ze een zeer overtuigende Sissi neer te zetten, waarmee je meeleeft en waarvan je iedere keuze keer op keer begrijpt. Haar mimiek en spel zijn geweldig en met haar mooie zangstem weet ze je iedere kippenvel te bezorgen over je hele lijf. Daarnaast was het duet met keizer Franz Joseph “Schepen in de nacht” ook echt een kippenvel momentje, waarbij je je tranen moest bedwingen.
Jeroen Phaff, speelt ook deze keer de rol van keizer Franz Joseph. Jeroen geeft deze rol de juiste dominantie als machtige keizer mee, maar weet daarnaast ook de gevoelige kant van deze man goed weer te geven. Bij het overlijden van hun dochtertje bijvoorbeeld, voel je zijn verdriet, maar blijft hij sterk door Sissi te troosten. Zijn gevoelige kant komt ook erg naar voren als hij het ultimatum voorgeschoteld krijgt door Sissi en toch zijn liefde voor haar laat overwinnen op zijn machtige moeder. Qua zang en spel is hij dus ook zeer sterk. Hij voelt per moment wat de rol nodig heeft.
Doris Baaten is ook ditmaal weer Moeder Sophie. Een vrouw die helemaal opgaat in haar rol en waarnaar je echt met open mond zit te kijken. Wat een starre vrouw weet ze neer te zetten en hierdoor verafschuw je de acties die ze doet nog meer. Als je dit weet te bereiken als actrice, dan ben je een erg sterke speler. Maar naast het starre van de rol, weet ze ook wel te laten zien dat Sophie nou eenmaal zo is geworden door haar omgeving. Ze moet een sterke vrouw zijn. Daarnaast heeft Doris ook een zeer krachtige zangstem en belt er nog steeds op los bij ‘’Onze keizerin moet stralen’’.
Stanley Burleson vertolkt ook deze versie weer de rol van de Dood. Een rol die hij zo fenomenaal weet neer te zetten, dat je van iedere seconde van hem geniet. Je voelt zijn strijdlust in zijn pogingen Elisabeth voor hem te winnen en de radeloosheid als het hem niet lukt. Qua emoties is dit allemaal van zijn gezicht af te lezen en ook zijn soepele moves tussendoor geven de Dood de onvoorspelbaarheid die deze rol nodig heeft. Verder is zijn stem nog steeds zo goed als vroeger en je zit ademloos te luisteren als hij zijn nummers ten gehore brengt. Daarnaast blijft zijn duet met Rudolf “Er valt een zwarte schaduw”, echt een geweldig nummer, waarin Stanley helemaal los gaat.
Addo Kruizinga kruipt ook in 2018 weer in de rol van Rudolf. Ondanks zijn kleine aandeel in het stuk, weet hij wel meteen de goede energie neer te zetten om de rol gelijk krachtig te kunnen spelen. Je ziet een man in worsteling met zichzelf, die helemaal niet is opgewassen tegen zijn plicht om Keizer te worden. In de steek gelaten door zijn moeder, wordt hij gesteund door zijn vriend de dood, die hem laat zien de macht te pakken voordat het te laat is. Addo’s stem is nog steeds ook erg goed en hierin kan hij al zijn emoties kwijt die de rol met zich mee draagt.
Als laatste nieuwkomer Tony Neef binnen de cast, die de rol van Luigi Lucheni overneemt van Wim van den Driessche, aangezien deze verplichtingen heeft bij Was Getekend, Annie M.G.Schmidt. Doordat ik vorig jaar Wim in de rol heb gezien en hier heel erg van heb zitten genieten, was ik super benieuwd naar Tony. Aangezien Luigi gelijk in het begin opkomt is het al vrij snel duidelijk of er in hem een Luigi Lucheni schuilt of niet. Nou ik kan verklappen, in Tony schuilt zeker een Luigi! Wat weet hij deze rol uitstekend neer te zetten, helemaal voor iemand die de rol nog nooit eerder gespeeld heeft. Het karakter past helemaal bij hem en zijn spel komt daardoor zeker tot zijn recht. Ieder woordje, iedere noot weet hij je verder in het verhaal te trekken. Je moet om hem lachen en helemaal als hij van de dood het mes krijgt voor zijn “laffe daad”. Je ziet die glundering in zijn ogen, je voelt het in ieder geval, en dat is erg mooi om mee te maken. Zang-technisch weet hij het Italiaanse accent van Wim goed mee te nemen en hierdoor twijfel je soms naar wie je zit te kijken. Beiden zijn namelijk grote acteurs. Tony keep up the good work!
De muziek, ja wat kan je hierover zeggen. Buiten dat het heel fijn is dat het live wordt gedaan en het daardoor drie keer zo mooi klinkt. De muziek blijft gewoon prachtig en vooral de nummers met een diepere lading komen in zo’n buiten setting extra tot zijn recht, misschien ook wel extra binnen. Helemaal met een fantastisch ensemble als toevoeging aan deze sterren-cast. Het sprookjesdecor, van Paleis Soestdijk, dit keer, is magisch en dit geeft het verhaal de charme buiten de zwaardere lading van het verhaal. De weinige decorstukken en props zijn allemaal zeer passend en een goede toevoeging aan het verhaal. Het licht was ook weer zeer goed afgesteld, wat de sfeer van iedere scène nog eens extra verduidelijkte. Vooral de lichten boven op het paleis zijn super tof.
Qua kostuums en pruiken waan je je weer helemaal in de tijd. Wat hou ik van die mooie baljurken, met vele details/accenten zoals de vele steentjes op de beroemde Sissi-jurk. Daarnaast zijn de mannelijke kostuums ook erg prachtig en mooi om te zien dat ze daarbij echt naar de geschiedenis hebben gekeken qua kleuren plus details. Wat echt eye catchers blijven zijn de kostuums, maar bovenal de pruiken van Sissi met het lange haar. Deze maken het verhaal echt af.
Nieuwsgierig geworden? De musical Elisabeth in Concert is nog t/m 24 juni te zien op Paleis Soestdijk. Voor meer informatie en tickets ga naar: http://www.stage-entertainment.nl/shows/concert/elisabeth/
Dominique
