De musical die je wist dat zou komen. In de volksmond (niet helemaal correct) ook wel de “Marco Borsato musical” genoemd. Sky de Musical ging gisteren in première in Theater Amsterdam, als part-time opvolger van het theaterstuk Anne, dat vanaf volgende week op zondagen gespeeld blijft worden in hetzelfde theater. Aan Sky is ruim dertien jaar gewerkt door producenten Robin de Levita en Kees Abrahams (die samen met Fred Boot ook verantwoordelijk waren voor Soldaat van Oranje), in samenwerking met componist en tekstschrijver John Ewbank en co-producent Marco Borsato. Sky moet letterlijk een nieuwe dimensie toevoegen aan het musical-genre, door het gebruik van spectaculaire 3D beelden, geprojecteerd op het half-cirkelvormige SceneAround decor, dat door De Levita werd bedacht voor Soldaat van Oranje.
Sky draait om het gelijknamige pubermeisje (Lisse Knaapen), dat enorm gepest wordt op school. Thuis is haar situatie al niet veel beter; haar band met haar moeder (Lone van Roosendaal) is erg slecht, haar vader (Matteo van der Grijn) is overleden. Tijdens een ruzie op school verstopt de lokale drugsdealer (Joël de Tombe) zijn voorraad pillen in haar rugzak, om niet betrapt te worden. In de steek gelaten en onbegrepen door iedereen neemt Sky thuis een overdosis van de pillen. Ze raakt in een drugs-coma, waarna ze in een soort psychedelische trip moet afrekenen met de demonen uit de werkelijkheid, maar ook met haar vader. Opper-pester Cynthia (Daisy Duin) blijkt een duistere onderwereld-koningin te zijn, een lerares van school (Eva van der Gucht) is legerleidster en de drugs-dealer bestiert een louche club.
John Ewbank heeft in de muziekwereld absoluut zijn sporen verdiend en in de vertolkingen door Marco Borsato vele hits achter zijn naam. Dat is echter nog geen garantie dat er met die muziek een goed, samenhangend, verhaal verteld kan worden.
Het verhaal is echter flinterdun en rammelt; veel ervan lijkt geïnspireerd op andere voorstellingen, zoals Alice in Wonderland en We Will Rock You. In haar coma-dromen wordt Sky begeleid door een rups (Roben Mitchell) die verdacht veel doet denken aan de trol Krakeel uit Droomvlucht, inclusief de uitroep “let maar niet op mij”. De dialogen zijn veelal grofgebekt of dermate vaag, met name van de vader, dat het publiek zich afvraagt wat de bedoeling is. De 3D projecties zijn allerminst spectaculair en zouden in een aantal scènes beter vervangen kunnen worden door 2D LED schermen. Ook bleken er tijdens de première nog een aantal technische onvolkomenheden in te zitten, waardoor beelden van 2 scènes tegelijk werden geprojecteerd of door Matteo met een groot gebaar “gesmeten” beelden niet op het juiste moment verschenen. De aansturing van het licht crashte vlak na aanvang (met een korte show-stop als gevolg), maar ook later in de voorstelling leek het licht niet orde. Lone stond op een bepaald moment half in het donker te spelen en bij een aantal scènes werden de benen van spelers (en dansers) niet belicht. Het lijstje met “net-niet” momenten was dermate lang, dat eerder een gevoel van een vroege try-out werd gekregen dan van een première.
John Ewbank heeft in de muziekwereld absoluut zijn sporen verdiend en in de vertolkingen door Marco Borsato vele hits achter zijn naam. Dat is echter nog geen garantie dat er met die muziek een goed, samenhangend, verhaal verteld kan worden. Een aantal nummers, het laatste kwart van de voorstelling uitgezonderd, mist de urgentie, de bijdrage aan het verhaal – terwijl het slotnummer (‘Afscheid nemen bestaat niet’) inmiddels al een crematie-klassieker is geworden waar vrijwel iedereen wel een emotionele herinnering aan heeft en daardoor weliswaar emotie oproept bij het publiek, maar niet om de juiste reden.
In de spelscènes werd het decor vaak verkleind tot postzegelformaat tegen een enorme grijze achterwand; intimiteit werd er echter niet mee verkregen, waardoor de geloofwaardigheid deels verloren ging. Naast de 3D beelden en de muziek van Ewbank/Borsato moest er ook op dansgebied geëxcelleerd worden. Het aantrekken van top-choreografen Keone en Mariel Madrid en het casten van getalenteerde dansers heeft dat echter maar deels bewerkstelligd, omdat de dans-scènes gekunsteld oogden, zonder bijdrage aan het verhaal.
Met dit materiaal is het voor de spelers welhaast onmogelijk om te schitteren; toch slagen met name Lone en Lisse daar wel in. De eerste met haar (zoals altijd) perfecte verstaanbaarheid en vermogen om elk woord de juiste emotionele lading te geven, Lisse met haar spatzuivere zang en geloofwaardige inleving. Matteo heeft de mooiste (spreek)stem van Nederland, maar krijgt onvoldoende goede teksten om de juiste snaar te raken.
Sky de Musical heeft de pretenties om – gelijk Soldaat van Oranje – een vernieuwing van het musical-genre te bewerkstelligen, maar kent helaas teveel missers om een schot in de roos te zijn.
Frank
