Volgend jaar is het veertig jaar geleden dat Wim Sonneveld overleden is, die samen met Wim Kan en Toon Hermans werd gezien als “De Grote Drie” van het Nederlandse na-oorlogse cabaret. Hij werd bekend om chansons als ‘Aan de Amsterdamse Grachten’, ‘Het Dorp’ en ‘Margootje’, die ook heden ten dage nog steeds bekend in de oren klinken en onlosmakelijk met hem verbonden blijven. Zijn teksten werden geschreven door Annie M.G. Schmidt en Simon Carmiggelt, maar ook door zijn levenspartners Huub Janssen en Friso Wiegersma. Midden jaren ’60 bracht Sonneveld de Nederlandse uitvoering van de musical ‘My Fair Lady’ naar Nederland (vertaald door de jonge student Seth Gaaikema), die ruim 750.000 bezoekers behaalde. In de veertig jaar na zijn dood is zijn werk (en leven) al vaker gebruikt in theatervoorstellingen, zoals de niet bijster goed ontvangen musical ‘Haal het Doek Maar Op‘ (2001) door Jos Brink, ‘Telkens Weer Het Dorp‘ (2003) met Tony Neef en het theaterconcert ‘Sonneveld voor Altijd‘ (2009) met onder meer Suzan Seegers, Syb van der Ploeg en Frits Sissing. Na het succes met ‘Toon de Musical‘ heeft Albert Verlinde nu met ‘Sonneveld de Musical‘ een logische vervolgstap gezet.
Met wederom Tony Neef in de hoofdrol en geflankeerd door de ervaren Jan Elbertse (Huub Janssen) en Mariska van Kolck (Conny Stuart), Musical Award genomineerden Thomas Cammaert (Friso Wiegersma) en Cindy Bell (liftster) en de debutante Sandra Jonkman (Joantine Sonneveld) is er een ijzersterke cast gekozen, die onder regie van Eddy Habbema en met script van Pieter van de Waterbeemd een formidabele voorstelling neerzet. Sonneveld opent de voorstelling met ‘Haal het Doek Maar Op’, waarna in een serie flashbacks tussen de twee hartaanvallen terug gekeken wordt op zijn leven, zijn werk en zijn relaties. De afsluiting met ‘Het Dorp’ zorgt bij menig toeschouwer voor natte ogen.
Het is een productie waar Sonneveld zelf trots op had kunnen zijn.
De manier waarop Tony Neef in de huid van Sonneveld is gekropen, zonder er een karikatuur van te maken, is uitzonderlijk. Zowel het uiterlijk als de dictie en timing zijn treffend, griezelig treffend soms. Hij laat ook de soms scherpe kanten van het karakter zien, zijn angsten en onzekerheden, waardoor het zeker geen persoonsverheerlijking wordt. De prestaties van Tony zijn van eenzelfde topniveau als die van Alex Klaasen, twee jaar geleden als Toon Hermans.
Er is geen twijfel mogelijk, deze productie is gemaakt om Tony te laten schitteren, maar ook zijn collega’s laten enkel hun goed kanten zien. Van Mariska van Kolck en Jan Elbertse mag dat, gezien hun ervaring, ook verwacht worden, maar ook Cindy Bell en Thomas Cammaert laten zien dat hun eerdere nominaties geen toevalstreffers zijn. Cindy heeft een prachtige stem met veel controle en een sterke ‘stage presence’ en Thomas acteert heel naturel en houdt zich in de driehoeksverhouding met Tony en Jan probleemloos staande.
De liedjes van Sonneveld staan uiteraard centraal, maar er is een goede balans tussen zang en dialoog gekozen. Door tempowisselingen, variaties in de liedkeuze en medleys wordt de aandacht van het publiek vast gehouden. Het decor is eenvoudig en meer vraagt deze voorstelling ook niet.
De Albert Verlinde producties zijn grofweg in drie categorieën te verdelen: de dansmusicals als Footloose, Daddy Cool en Flashdance – de humoristische musicals als Spamalot en Shrek en de biografische musicals als Piaf, Ramses, Toon en Sonneveld. Met die laatste categorie weet hij iedere keer weer pareltjes af te leveren, waar Sonneveld een uitstekende exponent van is. Het is een productie waar Sonneveld zelf trots op had kunnen zijn.
Frank
Na afloop van de première spraken we met Tony Neef, Cindy Bell en Albert Verlinde:
[yframe url=’http://www.youtube.com/watch?v=qUbQOVTeZQQ’]