From Sammy With Love is eindelijk te zien in de Nederlandse theaters. Na de drie maanden durende tour in Zweden met 200 uitverkochte voorstellingen, zal dit succes zich hopelijk hier gaan voortzetten. Freek Bartels en Stanley Burleson spelen samen de rol van Sammy Davis Jr. Hun voorgangers in Zweden waren Rennie Miro en Karl Dyall, die ook met het idee voor de musical bij tekstschrijver Jonna Nordenskiöld aanklopten. Nu, 50 jaar na het eenmalige optreden van Sammy op 28 mei 1967 in het Amsterdams concertgebouw, kruipen Freek en Stanley in de huid van deze topentertainer.
From Sammy With Love vertelt het verhaal van Sammy Davis Jr. in het racistische Amerika van de jaren ’60/’70. Hij was een Afro-Amerikaan die streed voor gelijke rechten van zwart en blank. Zijn gemengd huwelijk, met de Zweedse filmster May Britt was omstreden. Verder weigerde hij op te treden als een typische Afro-Amerikaan, waarvan werd verwacht dat ze wild dansend opkwamen. Sammy hield zijn openingsnummer juist rustig en stijlvol. Ondanks alle vernederingen hield hij vast aan het artiestenleven dat hem veiligheid bood. Met een nummer als Mr.Bojangles werd hij beroemd en gingen de voorheen dichtgeslagen deuren open. Na een hectisch leven met ups en downs overleed hij in 1990 aan keelkanker.
De rol van Sammy wordt tijdens de voorstelling afwisselend gespeeld door Freek en Stanley. Mocht je dit nog niet meteen snappen, dan helpt Freek je daar graag een handje bij. “Wie speelt de rol van Sammy?”, zo opent hij de voorstelling. Dit wordt opgelost door een simpel kop/munt spelletje, waarmee de verliezende Freek geen genoegen neemt. “Kom ienne mienne mutte, voor de zekerheid!”. “Dit wordt een lange avond”, zucht Stanley. Na drie keer te hebben gewonnen stelt Stanley voor om het af te wisselen. “Wie de bolhoed op heeft speelt Sammy en de ander speelt de andere rollen”. Beide heren zijn tevreden en de voorstelling kan beginnen.
Dat Stanley en Freek een chemie hebben op het podium is meteen vanaf het eerste moment duidelijk. Je merkt dit door bevestigende blikken die ze elkaar geven en door de ontspannen twinkeling in beider ogen. De heren halen letterlijk het beste in elkaar naar boven. Ondanks Stanley’s 51-jarige leeftijd doet hij niet onder voor de 20 jaar jongere Freek. Beiden dansen totaal synchroon aan elkaar op hetzelfde hoge niveau, de hele voorstelling lang. Dat ze ook niet vies zijn van een flinke dosis humor en zelfspot blijkt wel uit opmerkingen die ze maken. Als ze zichzelf vergelijken met een foto van Sammy, zegt Freek dat hij wel veel op hem lijkt, waarbij Stanley hem aanvult dat híj toch qua huidskleur wat meer in de buurt komt. Freek vindt het dan heerlijk Stanley even in te wrijven dat hij toch echt de jongste niet meer is en dat hijzelf qua leeftijd wat meer bij Sammy past.
Het mooie aan deze voorstelling is, dat Stanley en Freek ook pijnlijke momenten uit hun eigen leven durven te delen, ondanks de vernederende momenten van Sammy. Zo wordt zijn gezicht wit geschilderd met moeilijk afwasbare verf en moet hij zijn eigen urine drinken. Freek vertelt over de problemen die zijn Molukse moeder in Nederland ondervond en Stanley over een aantal pijnlijke ervaringen als gevolg van zijn Surinaamse afkomst. De issues worden vaak luchtig gebracht, met een ironische ondertoon.
Het verhaal van Sammy wordt verteld in een minimalistisch decor, dat gedurende de show door Freek en Stanley zelf kan worden veranderd. Daarnaast dragen de heren de hele voorstelling dezelfde smoking. Een ware entertainer-outfit; opvallend, maar leidt niet teveel af van de intentie van het stuk. De voorstelling wordt gedragen door een prachtig live orkest dat de swingende nummers ten gehore brengt, waarop uitvoerig wordt gedanst door Freek en Stanley, die ook hier weer hun dansachtergrond kunnen laten zien. Qua spel weten ze je met iedere zin weer te raken en doen ze zeker niet voor elkaar onder. Zo speelt Freek o.a. een zeer racistische leger sergeant: ‘”k ben je vriend niet, roetmop” en weet Stanley een heuse enthousiaste driejarige peuter Sammy neer te zetten. Dit laat hun diversiteit speltechnisch goed zien. Qua zang neemt Freek vaak de leiding en zingt Stanley de tweede partij. Hun stemmen vullen elkaar hierbij naadloos aan; met iedere noot weer geven ze je kippenvel. Het leeftijdsverschil is hierdoor dus op ieder gebied onmerkbaar, maar wordt op een grappige manier nog wel eens naar voren gebracht. “Want mij is een land beloofd…”, zingt Freek uitbundig, hét nummer uit de musical Joseph, waarop Stanley na een luid applaus antwoordt: “Dit soort gedrag moet je dus niet gaan aanmoedigen.” Dat laat wel zien dat hij, ondanks zijn jaren ervaring, nog steeds stevig met beide benen op de grond staat. Hij past op de “kleintjes” als Freek, die hard op weg is de “nieuwe” Stanley Burleson te worden.
Ga deze voorstelling dus zeker zien als je van humor houdt, dol bent op swingende muziek en geïnteresseerd in het verhaal van Sammy Davis Jr, overtuigend vertolkt door Stanley en Freek. Voor meer info en de speellijst zie de website: www.senf.nl
Dominique
