Op zondag 25 september is in het Nieuwe Luxor de nieuwste V&V productie “Daddy Cool” in première gegaan. Het zal geen toeval zijn dat dit op de dag af 35 jaar na de release van de single “Daddy Cool” in Nederland is. Destijds bracht deze single veertien weken door in de Nederlandse top-40, met al hoogste positie een derde plaats. De voornamelijk op de hits van Boney M gebaseerde musical zal gerekend vanaf de première ook veertien weken in 2011 door het land touren, om er (vooralsnog) nog vier weken in 2012 aan vast te plakken.
Zoals gezegd is de musical “Daddy Cool” gebaseerd op de hits van Boney M, aangevuld met enkele andere nummers die de producer van Boney M, Frank Farian, voor o.a. Milli Vanilli en Eruption uitbracht. En daarmee is geen slecht uitgangspunt gekozen. Boney M was vanaf midden jaren ’70 van de vorige eeuw een enorme hitmachine, wereldwijd verantwoordelijk voor 35 nummer 1 hitsingles en 150 miljoen verkochte platen. In de Britse lijst van meest verkochte singles neemt het zelfs een hogere positie in dan de Beatles, met een vijfde en tiende plaats voor respectievelijk “Rivers of Babylon” en “Brown Girl in the Ring”. De muziekstijl bevat blanke en zwarte elementen, vaak overgoten met een discosausje. De act leunde zwaar op de danskwaliteiten van Bobby Farell (afkomstig uit Aruba), al werden de mannelijke zangpartijen in de studio ingezongen door Farian zelf. Tijdens live concerten mocht Bobby Farell overigens wel zelf zingen. De groep bestond van 1975 tot 1989 in diverse samenstellingen.
De musical “Daddy Cool” is eerder opgevoerd in Engeland en Duitsland, maar voor de Nederlandse uitvoering werd het verhaal compleet opnieuw geschreven. Dit keer werd het gepositioneerd rondom de “Surinaamse Exodus”, midden jaren 70. Vlak voor en kort na de Surinaamse onafhankelijkheid, verhuisden grote aantallen Surinamers, die tot dan toe de Nederlandse nationaliteit bezaten, naar Nederland, dat werd gezien als het “beloofde land” en het “Paradijs van Oranje”. Veel Surinamers kwamen naar Nederland voor hun opleiding en toekomstmogelijkheden, maar het land was niet berekend op die enorme instroom. Ze kwamen veelal in massale woonwijken als de Bijlmer terecht, waar een aparte subcultuur ontstond. Het is een thematiek die ook nu nog (weer) erg actueel is, maar de verhaallijn van de musical kan toch niet als erg zwaar bestempeld worden. Veel meer dan een kapstok om de show aan op te hangen is het niet. Dat is geen ramp, want de overige elementen garanderen een uiterst vermakelijk avondje uit! Met de muziek van Farian is een enorme hitgevoelige herkenbaarheid gegarandeerd. De dansact Bobby Farell is helemaal vertaald naar deze tijd en uitgewerkt tot een “So You Think You Can Dance” / “Ultimate Dance Battle”-achtige setting. Een gouden combinatie, mits de cast in staat is dit over te brengen.
Het verhaal in een notedop: Sunny (als volwassene Ruben Heerenveen) en zijn moeder Pearl (Joanne Telesford) verhuizen van Suriname naar Nederland als Sunny 10 jaar oud is. In Nederland ontmoet Sunny de 1 jaar oudere Roos (op volwassen leeftijd gespeeld door Kim-Lian van der Meij), die de dochter is van clubeigenares Ma Baker (Anne-Mieke Ruyten) en stiefdochter van de inmiddels overleden oprichter van de club “Rasputin”, Daddy Cool. Sunny groeit op in de Bijlmer in het appartement van de Surinaamse Linda (Jetty Mathurin). Als Sunny 25 is, wil hij met zijn dansgroep “Sunshine Crew” een danswedstrijd (het Dutch Dance Event) winnen, waarbij hun belangrijkste tegenstander de “Thunder Crew” is, aangevoerd door Bennie (Alessandro Pierotti), het vriendje van Roos. Zeer tegen de zin van haar moeder -en uiteraard Bennie- wil Roos als zangeres toetreden tot de Sunshine Crew.
Kim-Lian heeft als Roos de vrouwelijke hoofdrol en moet in Daddy Cool zeker danstechnisch heel diep gaan. Ze doet dat zeer bewonderenswaardig, al is de choreografie door Gerald van Windt zo vakkundig opgebouwd dat de meest complexe moves door de meer geschoolde dansers Ruben en Alessando (en hun dans crews) worden gedaan. Zeer opvallend in het optreden van Kim-Lian, is dat haar songs uitstekend lijken te passen bij haar stem, waardoor ze met een enorm gemak kan zingen. Het dansen van vijf shows per week zal haar echter nog wel wat spierpijn opleveren. Toch lijkt er geen twijfel over te bestaan dat deze rol haar een grote kans geeft op een zevende Musical Awards nominatie. Ruben Heerenveen is evenzeer de ster van deze show. Met zijn opvallende ogen en “million dollar smile” is hij een eersteklas aandachtsmagneet. Die aandacht verzilvert hij met uitstekende danskwaliteiten en een mooie zangstem. Van Joanne Telesford wisten we al dat ze gezegend was met een prachtig geluid en dat bevestigt ze hier nogmaals. De rol van Linda is een pareltje, waar Jetty Mathurin haar stand-up comedy ervaring uitstekend in kwijt kan. Ze trakteert het publiek op enkele lesjes Sranan Tongo (de taal die in Suriname gesproken wordt) en laat zien dat Surinaamse gezegden ook een bijzondere betekenis hebben. Alessandro Pierotti laat een arrogante Bennie zien, een macho pur sang. Zijn balletachtige manier van dansen (hij is afgestudeerd aan de Nationale Ballet Academie) is daarmee in mooi contrast. Wie hem eerder heeft horen zingen in “Musicals Gone Mad 2011” zal zeker verrast zijn door zijn zangstem, in een schitterend gezongen “Geef me nog een kans” in de tweede akte. Alessandro dient zich hiermee naast Ruben aan als topdanser met een gouden stem in het musicalwereldje. Ook het achtergrondkoor (“Daddy Cool Girls” ) mag hier niet onvermeld blijven. Zingend en dansend gaan ze door het verhaal, een beetje vergelijkbaar met de Griekse Muzen in de Disney tekenfilm Hercules.
Voor het decor is gekozen om dit grotendeels uit een LED-scherm te laten bestaan. Daarmee worden de meeste decorstukken geprojecteerd en ook het echte disco-gevoel gecreëerd. Daardoor zijn changementen razendsnel uit te voeren en blijft de vaart er in. De liefhebber van de meer traditionele musical zal het ontbreken van echte decorstukken als een gemis ervaren, maar het past bij de sfeer van deze show. Op sommige momenten geeft het een beetje een “Jeans”-gevoel, door de snelle aaneenschakeling van tophits, vakkundig gezongen en met veel lichteffecten omgeven. Er speelt zelfs een aantal ex-Jeans castleden mee: Nicky van der Kuyp als één van de Daddy Cool Girls en Idols-1 finalist David Goncalves als Dominee. Een vergelijking met een show die al zo lang succesvol is, mag overigens absoluut als compliment gezien worden.
Daddy Cool is met name een show waarmee het publiek een zéér vermakelijke avond uit wordt geboden. Het zet je niet direct aan tot nadenken, maar dat is ook zeker niet altijd vereiste. De muziek is aanstekelijk en de dialogen en dansbattles geven ruimte voor persoonlijke interpretatie en improvisaties. Naarmate de cast verder ingespeeld is en die ruimte gaat benutten, kan dat resulteren in een show die uitstekend geschikt is om door de liefhebber meermalen bezocht te worden!
Frank
Daddy Cool speelt nog tot 26 januari 2012 in theaters in Nederland. Meer info: www.daddycoolmusical.nl
[yframe url=’http://www.youtube.com/watch?v=zQ7iQ-L0VUk’]
Foto’s: Joris van Bennekom