Met behulp van zijn glimmende toverstaf en vogelvriendje Cindy ontwapende Zanna gisteravond iedereen tijdens de laatste M-Lab première van dit theaterseizoen. In een hoog tempo werd het publiek in Ja Zanna, Nee Zanna getrakteerd op aanstekelijke muziek, hilarische dialogen, spitsvondige grappen en als apotheose een ontroerende slotsolo van Zanna waarbij je in de zaal een speld kon horen vallen. En natuurlijk, zoals dat bij sprookjes gaat, mocht een happy end niet ontbreken.
Ja Zanna, Nee Zanna wordt geopend door DJ Tijl (Boris Schreurs) die zijn schoolgenoten op de hoogte stelt van de laatste nieuwtjes en verslag uitbrengt van de voetbal- en schaakwedstrijden. Al vanaf de allereerste seconde heeft Schreurs, moeiteloos lopend op zijn roze ‘high heels’ en in zijn sexy outfit, hierbij de lachers op zijn hand. We bevinden ons in een omgekeerde wereld, waar homoseksualiteit de norm is en heteroseksualiteit abnormaal. In die wereld is Zanna (Matthew Michel) de magische koppelaar die met zijn toverstaf zijn uiterste best doet potentiële geliefden bij elkaar te brengen. De prille liefde tussen de aandoenlijke nerd en schaakkampioen Max (Michael Muller) en de maagdelijke midvoor van het voetbalteam (Gino Emnes) laat zien hoe kwetsbaar, maar ook hoe euforisch de liefde kan zijn. Dat zelfde geldt voor Roberta (Jeske van de Staak). Zij is al zo vaak bedrogen en hopeloos op zoek naar de ware, die zij hoopt te vinden in de stoere Greet (Elise Berends). En dan is daar nog de onzekere nerd Anton (Jasper van Dijk), die keer op keer over zich heen laat lopen door dominante Kika (Sanguita Akkrum). Wanneer blijkt dat Stef en Greet verliefd op elkaar zijn geworden, is de hele school in rep en roer. Een heteroseksueel koppel, dat is toch ongekend en ongepast, en misschien zelfs wel gevaarlijk. Om het tij te keren en de boel te redden neemt Zanna een moeilijke beslissing waarbij hij zichzelf drastisch in de vingers lijkt te snijden…
Na een paar try-outs met wisselende resultaten lijkt vanavond alles op zijn plek te vallen en het publiek reageert oprecht uitbundig op de vele grappen en woordspelingen die elkaar in een hoog tempo opvolgen. De cast levert dan ook uitstekend werk af en weet in spel, zang en dans het uiterste uit het script en de muziek te halen.
Het decor is minimalistisch te noemen: de cast moet het doen met de twee welbekende, verrijdbare trappen van het theater en enkele barkrukken. Daarnaast wordt gebruik gemaakt van een wit sliertengordijn (in plaats van de gangbare donkere doeken) dat de hele vloer en achterwand omgeeft. Maar meer hebben de acteurs ook niet nodig. Zij weten zonder hulpmiddelen elk hun personage energiek en trefzeker neer te zetten. Muzikaal gezien zit er een aantal pittige nummers tussen, maar ook dat lijkt de cast moeiteloos af te gaan. De grote blikvangers, zowel door hun prestaties als ook door de aard en omvang van hun rol, zijn Boris Schreurs en Matthew Michel. Daarnaast weet iedere acteur zijn of haar moment te pakken en op eigen wijze te stralen.
Een roze feestje dus ook voor de creatives: Sieta Keizer die de regie voor haar rekening nam, en Guilermo Blinker, verantwoordelijk voor de choreografieën. Ron Mesland zorgde voor de ludieke vertaling en bewerking van het oorspronkelijke Zanna, Don’t (script, muziek en liedteksten van Tim Acito/Alexander Dinelaris) en de muzikale leiding was in handen van Menno Theunissen. Regina Rorije zorgde voor de voortreffelijke styling van de acteurs.
Na afloop werd het feestje nog even swingend voortgezet onder aanvoering van het DJ duo The G-Team dat meteen inzette met, hoe toepasselijk, ‘I’m coming out’ van Diana Ross.
Ja Zanna, Nee Zanna is nog te zien tot en met 25 juni 2012 in theater M-Lab in Amsterdam. Voor meer informatie en reserveringen: www.m-lab.nl. Wacht niet te lang met boeken als je deze voorstelling niet wilt missen, want de kaartverkoop voor deze gay-good musical gaat hard.
Stefanie
De fotoreportage van deze première vind je in ons fotoalbum.
Recensie: Ja Zanna, Nee Zanna: een ontwapenend en hilarisch roze sprookje: http://t.co/15CfIcfc
— musicaljournaal (@musicaljournaal) June 16, 2012